Galanthus nivalis - Sneeuwklokje

De Sneeuwklokje, in het Latijn Galanthus nivalis, is een bolgewas dat deel uitmaakt van de wilde flora in ons land. Al sinds mensenheugenis door de mens gekweekt, straalt het een ongelooflijke aantrekkingskracht uit, zoals blijkt uit de vele legendes die eraan verbonden zijn; wordt er niet gezegd dat de lente synoniem is voor de vernieuwing van het leven? Het sneeuwklokje, een klein bolletje vol leven, waarvan het klokje doet denken aan een druppel melk, is daarvan de belofte... Denk eraan om het voor december te planten, wanneer het in rust is. Het zal u vanaf eind januari verrassen met zijn mooie witte klokjes en zal zich snel vermenigvuldigen, waardoor het mooie pollen vormt met lintvormige, donkergroene bladeren die verdwijnen bij de eerste warmte. Je kunt het ook in een pot 'forceren' voor een bloei rond Kerstmis. Zet het in de buurt van het huis om het van dichtbij te bewonderen. 

De Galanthus nivalis is een vaste, bolvormige kruidachtige plant uit de narcisfamilie (Amaryllidaceae), afkomstig uit Midden- en Zuid-Europa, die de komst van de lente aankondigt. Het vormt al in de winter een mooie pol van 15-20 cm hoogte, bestaande uit lintvormige, vrij donkergroene, enigszins grijze bladeren. Vanaf februari tot maart, afhankelijk van het klimaat, komen er per bol één of twee stengels tevoorschijn. Elke stengel draagt een bloem van 3 cm breed, die naar buiten van de pol gericht is en naar de grond knikt. De bloemen bestaan uit 3 lange, witte, luchtige en bolle kelkbladen, die een kleine witte centrale kroon bedekken. Aan de buitenkant van de kroonbladen zit aan het uiteinde een groene V-vormige vlek, terwijl de binnenkant bijna volledig groen gemarkeerd is. De bloemen zijn licht geurend en dragen nectar. Het loof wordt geel en verdwijnt vervolgens aan het eind van de lente. Sneeuwklokjes produceren zaden, maar ook veel broedbolletjes, waardoor ze zich in de loop der tijd kunnen uitbreiden. De verspreiding van de zaden gebeurt grotendeels door mieren.

De Galanthus nivalis  behoort tot de eerste bloemen die aan het eind van de winter verschijnen, net voor of tegelijk met de Crocus chrysanthus, de kerstroos (Helleborus niger) en de vroege sterhyacint (Scilla siberica). Het voelt zich thuis in een frisse rotstuin, samen met kruipend zenegroen (Ajuga reptans), de bergwondklaver (Anthyllis montana 'Rubra') en een makkelijk te kweken klein varentje genaamd Blechnum penna-marina. Deze planten zullen de grond bedekken zonder de sneeuwklokjes te verstikken wanneer het loof is verdwenen. Het is ook een goede plant voor een lichte onderbeplanting in het bos, die de bloei van het gebroken hartje (Dicentra spectabilis) en van de holwortel (Corydalis) voorafgaat. In een koel klimaat verdraagt het zonnige standplaatsen goed, bijvoorbeeld langs de rand van een border. Het kan ook uitstekend in een pot worden gekweekt. Je kunt het Sneeuwklokje bijna overal in Nederland planten, maar het blijkt niet bestand tegen lange, droge zomers zoals die kenmerkend zijn voor een mediterraan klimaat. In ons gematigde klimaat doet hij het echter uitstekend op een beschutte plek.