Bellevalia pycnantha - Druifhyacint

De Bellavalia pycnantha (synoniem B. paradoxa) is een kleine bolgewas dat verwant is aan muscari's en hyacinten en die meer geplant mag worden in de tuinen. De bloemen hebben een diepblauwe kleur, bijna nachtblauw met een bruinige gloed, een matte en wat gedempte tint die je zelden bij planten tegenkomt. Dicht opeen gepakt in een compacte aar openen de bloemknoppen zich geleidelijk tot kleine klokjes, terwijl de bloeiwijze van onder naar boven opzwelt. Net als de muscari bloeit de Bellavalia in het hart van de lente. Het is een kleine, winterharde plant die vooral behoefte heeft aan een goed gedraineerde, steenachtige of zanderige grond. Charmant in combinatie met botanische tulpen, narcissen, narcissen en Oosterse anemoon.

De Bellavalia pycnantha, vroeger Muscari paradoxum genoemd, is een bolgewas uit de aspergefamilie, oorspronkelijk afkomstig uit Turkije en voorkomend in de Kaukasusgebergte. Daar groeit hij in de zon tussen stenen of in graslanden, altijd op goed gedraineerde grond en onder eerder droge zomerklimaten. Zijn winterhardheid, onder dergelijke groeiomstandigheden, is ongeveer -14°C als minimum.

Bij deze Bellavalia begint de wortelgroei aan het einde van de zomer, bij de terugkeer van de regen, en het loof komt boven de grond in de loop van de winter. Het zijn lintvormige bladeren die breder zijn dan die van de muscari, een beetje lijkend op die van tulpen of hyacinten, met een lengte van 10 tot 40 cm en een breedte van 0,6 tot 1,5 cm. Hun kleur is een wat blauwgroen groen. De een of meer bloemstengels komen langzaam uit het midden van de bladpol tevoorschijn, in maart-april, en blijven altijd korter dan het blad. De bloei is lang, hij duurt 25 dagen in april-mei. De bloemknoppen zijn dicht opeen gepakt in een kegelvormige aar, zoals bij de hyacint. Ze zijn donkerblauw en openen zich van onder naar boven, tot kleine klokvormige buisbloemen van 0,8 tot 1,4 cm lang. Hun kleur gaat van donkerblauw naar lichter blauw-paars, met een smalle bleek geelgroene rand. Het zijn hommels en bijen die de bloemen bestuiven. De driehoekige vruchten bevatten kleine ronde zaden. Het hele gewas verdroogt in juni, terwijl de bol in rust gaat voor de hele zomerperiode, bij voorkeur droog.

De Bellavalia paradoxa is een vrij zeldzame plant, die het assortiment van deze kleine voorjaarsbollen verrijkt waar alle tuiniers reikhalzend naar uitkijken. Eenmaal op zijn plek vermeerdert hij zich spontaan, zonder daarbij invasief te worden. Winterhard en droogteresistent, je kunt hem op veel plekken toepassen: aan de voet van loofbomen met anemoon blanda, in een border om de lijn van een pad te accentueren, in een rotstuin samen met botanische tulpen en krokussen bijvoorbeeld, of in verhoogde borders met Siberische sterhyacint en kleine botanische narcissen.