Euphorbia mellifera - Wolfsmelk

De honingwolfsmelk of Euphorbia mellifera is een grote vaste plant die eerder op een struik lijkt. Ze kan op volwassen leeftijd inderdaad 2 meter hoog en breed worden als ze haar ideale omstandigheden vindt: een zonnige standplaats, beschut tegen koude wind, een humusrijke, doorlatende maar niet te droge bodem en temperaturen die niet onder de -5°C komen. Haar bloemen bloeien van mei tot juni en bieden een vrij breed kleurenpalet: van geeloranje tot zelfs bruinrood. Dit alles gaat gepaard met een krachtige honinggeur die de omgeving van de struik heerlijk doet geuren. De groene bladeren, met een lichtere, bijna crèmekleurige hoofdnerf, zijn wintergroen.

Er zijn veel soorten wolfsmelk, elk met hun eigen kenmerken. Hun gemeenschappelijke punt voor de meesten: een blad en een bloei die altijd zeer decoratief zijn. Hun lange, rechtopstaande stengels groeien vanuit de basis en vormen een bossige pol. Deze vertakken zich zelfs bij de Euphorbia mellifera. Ze zijn bedekt met lancetvormige bladeren, die uiteindelijk de onderkant van de stengels kaal laten en zich voornamelijk rond de bloeiwijzen groeperen. Deze zijn gegroepeerd in cymes van 8 tot 10 cm hoog en bedekt met talrijke kleine cyathia (deze naam wordt vooral aan wolfsmelksoorten toegekend). Aarzel niet om ze van dichtbij te bekijken, ze zijn heel subtiel. Wolfsmelk is vrij onmisbaar in borders: een mooie, volumineuze groeiwijze die body geeft, langdurig loof en bloemen met sprankelende kleuren.

De enige schaduwkant is dat deze planten een niet onbelangrijke eigenschap hebben. Hun sap bestaat uit een irriterend en giftig, wit, melkachtig sap. Vergeet niet om ze altijd met handschoenen te hanteren, houd kinderen die in de buurt spelen in de gaten en waarschuw hen.

De Euphorbia mellifera zal zich beter ontwikkelen in regio's waar vorst zeer zelden voorkomt. U kunt haar dan als struik gebruiken en haar een plek op de achtergrond van een border geven. Een solitaire plek stelt haar echter in staat haar grafische silhouet, afkomstig van de Canarische Eilanden, te tonen, bijvoorbeeld op een beschut terras of in een patio. Ze behoudt dan haar exotische stijl.