Euphorbia cornigera - Wolfsmelk

Euphorbia cornigera, ook wel cornigera-wolfsmelk genoemd, is een vaste plant uit de Himalaya, herkenbaar aan zijn roodachtige stengels, blad met een opvallende lichte nerf en citroengele bloeiwijzen. Deze verschijnen in de zomer en vormen brede boeketten boven de pol. Zijn weelderige, opgaande groei komt goed tot zijn recht in het midden of achteraan van borders. Gemakkelijk te combineren, weinig veeleisend, en brengt licht in natuurlijke, landelijke of moderne tuinen.

Deze soort behoort tot de familie van de Wolfsmelkfamilie (Euphorbiaceae). De meest gangbare naam in de tuinbouw is cornigera-wolfsmelk. Euphorbia pilosa var. cornigera is het enige botanische synoniem. Deze botanische soort is afkomstig uit het noorden van Pakistan en de westelijke en oostelijke Himalaya, waar ze groeit in gematigde berggebieden. Het is een kruidachtige vaste plant die bladverliezend is: de wortelstok leeft meerdere jaren, terwijl de stengels en bladeren in de winter afsterven en in het voorjaar weer uitlopen. De groeivorm is eerst rechtopstaand, later wordt de pol breder aan de bovenkant. De plant groeit matig snel en bereikt binnen twee tot vijf jaar zijn volwassen formaat. Ze wordt 75 cm tot 1 m hoog in bloei en 60 tot 90 cm breed. In goede tuingrond kan ze bijna 1,20 m bereiken. De stengels zijn stevig en rood getint, met afwisselende, smal langwerpige tot lancetvormige bladeren van 3 tot 7 cm lang. Het donkergroene blad heeft een lichtgroene tot bijna witte hoofnerf. In juni en juli eindigen de vertakte stengels in brede boeketten van citroengeel tot geelgroen. Zoals bij alle wolfsmelk, is wat men voor een bloem aanziet in werkelijkheid een bloeiwijze bestaande uit minuscule bloemen zonder kroonbladen, verenigd in een klein bekertje dat cyathium wordt genoemd. De gekleurde schutbladen eromheen zijn decoratiever dan de bloemen. Deze bloei biedt nectar en stuifmeel aan vele insecten. Na bestuiving vormen zich doosvruchten die in drie hokjes zijn verdeeld. Bij rijpheid is het oppervlak bedekt met kleine cilindrische uitgroeisels, wat de oorsprong is van de naam cornigera, "die horens draagt". Deze soort werd in 1862 beschreven door Edmond Boissier en ontving de Award of Garden Merit van de Royal Horticultural Society. Net als andere wolfsmelk bevat ze een wit melkachtig sap (latex) dat irriterend is voor de huid en ogen en schadelijk bij inname. De winterhardheid is van de orde van -10/-14°C in piek in een goed doorlatende grond.

In een border kan deze cornigera-wolfsmelk het best in groepen van drie worden geplant of solitair tussen lagere vaste planten. Combineer haar bijvoorbeeld met de tuiniris 'Sultan's Palace' die grote, fluweelachtige roodbruine bloemen heeft, met de bossalie 'Schwellenburg' vanwege zijn purperroze aren en met de kruisdistel 'Blauer Zwerg' vanwege zijn metaalblauwe bloemhoofdjes. Aan het einde van het seizoen neemt de aster 'October Skies' het over met zijn lavendelblauwe margrieten. Deze vier soorten houden van zon en goed doorlatende grond. Ze passen in een natuurlijke, minerale of moderne tuin, met bloei die elkaar opvolgt van de lente tot de herfst.