Euphorbia amygdaloïdes var. robbiae - Amandelwolfsmelk

De Wolfsmelk of Euphorbia amygdaloïdes var. robbiae is een vaste plant die zich thuis voelt in de droge schaduw van bomen en daarom perfect is voor bosranden. De bloei van april tot mei steekt af met prikkelende en levendige tinten: een zeer intense chartreusegroene kleur, geaccentueerd door vergroeide schutbladen die een complete schijf vormen en de donkere hoekjes in de tuin opfleuren. De donkergroene bladeren zijn halfwintergroen.

Er zijn veel soorten Wolfsmelk, elk met hun eigen kenmerken. Hun gemeenschappelijke punt is voor de meesten: een blad en een bloei die altijd zeer decoratief zijn. Hun rechtopstaande stengels groeien vanuit de basis en vormen een bossige, vrij uitgespreide pol. De Wolfsmelk voor bosranden blijft wat compacter: ongeveer 50 cm hoog. De stengels dragen talrijke omgekeerd eironde bladeren van 3 tot 8 cm lang, donkergroen en glanzend, tot aan de toppen die bekroond worden door bloeiwijzen. Deze laatste zijn gegroepeerd in tuilen van 8 tot 10 cm hoog en bedekt met talrijke kleine cyathia (deze naam wordt vooral aan Wolfsmelk-soorten toegekend). Aarzel niet om ze van dichtbij te bekijken, ze zijn heel fijn met hun schutbladen die als een kraagje staan. Wolfsmelk is vrij onmisbaar in borders: een mooie vorm, langdurig blad en bloemen met sprankelende kleuren.

Er is één aandachtspunt: deze planten hebben een niet onbelangrijke eigenschap. Hun sap bestaat uit een irriterend en giftig latex. Vergeet niet om ze altijd met handschoenen te hanteren, houd spelende kinderen in de buurt in de gaten en waarschuw hen.

De Euphorbia amygdaloïdes var. robbiae vindt haar plek perfect in bosranden tussen Dovenetels, Elfenbloemen, Maagdenpalm en voorjaarsbollen. Ze verdraagt droogte in de zomer en past zich aan verschillende grondsoorten aan, al heeft ze een voorkeur voor humusrijke en vochthoudende bodems. Geniet van haar lichtgevende uitstraling en combineer haar met het helderblauw van Kaukasisch vergeet-mij-nietje (Brunnera).