Digitalis ciliata - Vingerhoedskruid

De gewimperde vingerhoedskruid of Digitalis ciliata is een wilde plant, zeldzaam en mooi, afkomstig uit de Kaukasus. De naam dankt hij aan de vele fijne haartjes die zijn stengels, bladeren en zelfs bloemen bedekken. Deze vrij gedrongen soort biedt in de zomer bloemstengels vol vrij grote, buisvormige bloemen in een botergele kleur, met een keel die gespikkeld is met donkergeel. Deze kortlevende vaste plant is bij uitstek geschikt voor in de border, waar je hem van dichtbij kunt bewonderen. Nog zeldzaam in de teelt, is het harige vingerhoedskruid niet moeilijk om in de tuin te telen, omdat hij zich aanpast aan een grote verscheidenheid aan bodems en klimaten.

De Digitalis ciliata is een kruidachtige vaste plant uit de weegbreefamilie (Plantaginaceae). Hij is oorspronkelijk afkomstig uit de Kaukasus, waar hij groeit in uiteenlopende habitats zoals graslanden, weiden, bosranden en rotsachtige hellingen in bergachtige gebieden.

Hij past zich zeer goed aan andere teeltomstandigheden aan, mits hij lichte schaduw en een goed doorlatende, frisse, lichte grond krijgt. Dit vingerhoedskruid heeft een bossige, opgaande groeiwijze en bereikt in bloei ongeveer 60 cm hoogte en wordt 40 tot 50 cm breed. Vanuit de wortelstok ontspringen verschillende behaarde stengels die smalle, 10 tot 12 cm lange, gladde, glanzende, olijfgroene en decoratieve bladeren dragen. Deze bladeren staan spiraalsgewijs ingeplant op de onderste twee derde van de bloemstengel. Deze stengel verlengt zich in het late voorjaar en draagt op meer dan de bovenste helft talrijke, licht trechtervormige, buisvormige bloemen van 3 tot 4 cm lang. Elke behaarde, lichtgele bloem toont een keel die gespikkeld is met beigegeel. Deze bloei, die plaatsvindt van mei-juni tot juli, is nectarrijk en drachtgevend voor bijen. Dit vingerhoedskruid zaait zich gemakkelijk uit op plekken waar hij het naar zijn zin heeft.

Sommige vingerhoedskruiden zijn perfect winterharde vaste planten, andere zijn eerder tweejarig maar hebben zo'n sterke neiging tot zelfuitzaaien dat ze als meerjarig kunnen worden beschouwd. Alle zijn zeer giftig bij inname, maar niet bij aanraking. De Digitalis ciliata is een zeer mooie plant, origineel door zijn volle en lage groeiwijze. Hij verdient een plekje in de border, in gezelschap van vaste ooievaarsbekken (Geranium phaeum, clarkei, renardii, sylvaticum), of van nieskruid. Hij is prachtig op een tapijt van Ophiopogon planiscapus 'Nigrescens' met zwart loof. Hij houdt van halfschaduw of zon, maar niet van een te hete standplaats, en van een lichte, frisse tot droge en goed doorlatende grond.

Het is ook een plant die veel wordt bestudeerd in de farmacologie, omdat hij in zijn weefsels interessante moleculen bevat, die met name worden gebruikt bij de behandeling van hart- en kankerziekten.