Tricyrtis hirta - Paddenlelie

De Tricyrtis hirta, ook wel Orchideeënlelie of Paddenlelie genoemd, is een prachtige Japanse vaste plant met weliswaar kleine, maar zeer talrijke bloemen die een exotische en verfijnde uitstraling hebben. Hun kostbare voorkomen weerhoudt ze er niet van te groeien aan een zeer stevige plant, met stengels die verankerd zijn op een krachtige wortelstok, winterhard en zeer duurzaam. In de late zomer komen deze leliebloemen tot bloei, in eindstandige trossen met kleine tweekleurige bloemen, wit van kleur en bedekt met vlekken in een granaatachtig paars, op rechtopstaande stengels met donkergroen, glanzend blad. Deze soort groeit in humusrijke en absoluut vochtige grond, in halfschaduw of schaduw.

De Tricyrtis hirta is een rhizomateuze vaste plant uit de leliefamilie, oorspronkelijk afkomstig uit de vochtige bossen van Japan en Taiwan. Deze zeer sierlijke soort wordt tegenwoordig op grote schaal gekweekt in alle landen met een gematigd klimaat, met name in de tuinen van verlichte Franse liefhebbers. Geplant in een vrij vochtige, beschaduwde plek met een beetje zon, groeit de Paddenlelie snel uit tot een hoogte van 70 cm en breidt zich uit dankzij zijn licht uitlopende wortelstok. De plant vormt bladverliezende pollen, met soepele maar stevige, vrij dunne stengels die 10 cm lange, omhullende bladeren dragen. Deze zijn ovaal met een hartvormige basis, donkergroen en glanzend. Ze worden doorsneden door uitstekende, parallelle nerven. De bloei vindt plaats van augustus tot oktober, in de vorm van eindstandige bijschermen die prachtige kleine bloemen van 3 cm diameter dragen, stervormig en wijd open. Ze bestaan uit 6 witte bloemdekbladen, intens gespikkeld met purperpaars, en een centrale zuil, een zogenaamde spoor, die stempels draagt met identieke tinten en patronen. Een witte keel bevindt zich in het centrum van de kroon.

De Trycirtis heeft de verbeelding van tuiniers geprikkeld: hij wordt Orchideeënlelie genoemd vanwege de vorm van zijn bloem en Paddenlelie om een reden die ons ontgaat; misschien omdat hij van koelte en vocht houdt, of omdat zijn bloem gespikkeld is als de huid van de amfibie, of gewoon uit tegendraadsheid! Nog te weinig gebruikt in onze tuinen, deelt hij desalniettemin met plezier het territorium van hosta's en varens, en biedt hij zijn bloemen aan in een seizoen waarin de meeste andere bosplanten zijn uitgebloeid. Als vroege najaarsvorst zijn bloei kan schaden, is het toch een goed winterharde plant die een exotische en onverwachte toets geeft aan een beschaduwde rotstuin. Perfect op zijn plaats tussen de ronde, mosbegroeide stenen van een Japanse tuin, doet hij het ook uitstekend in een pot op een terras in de schaduw, waar zijn lancetvormige blad van het voorjaar tot de herfst decoratief is.

Let op, de jonge scheuten zijn zeer vaak het doelwit van kleine grijze naaktslakken!