Alcea rosea Chatters Red - Stokroos

De Alcea rosea 'Chater's Double Red' is de eerste stokroosvariëteit met volledig gevulde, rode bloemen. Ze hebben een diepe, robijnrode kleur en worden gedragen door statige bloemaren die van veraf opvallen in de tuin. Deze vaste plant, die vaak als tweejarige wordt gekweekt en een icoon is van de Engelse cottagetuin, is prachtig op de achtergrond van borders of om muren in een ommuurd stuk tuin te bekleden. Ze doet het goed op arme, stenige grond, verdraagt droogte en geeft de voorkeur aan warme, beschutte standplaatsen.

De stokroos staat ook bekend onder de botanische naam Althaea rosea. In de volksmond heeft ze allerlei regionale namen, zoals Passe-rose, Stokroos, Pausroos of Primeroos. Ze behoort tot de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae), komt oorspronkelijk uit Klein-Azië en verwildert vaak in wat wildere tuinen, op braakliggend terrein en op hopen aarde.

De Stokroos 'Chater's Double Red' is een variëteit met volledig gevulde bloemen, ontstaan uit deze wilde vorm. Het is een opgaande plant, meestal onvertakt, die een hoogte van 2 tot 2,5 meter kan bereiken. In het eerste jaar vormt ze eerst een rozet van ronde, 5- tot 7-lobbige bladeren. In het tweede jaar verschijnt daaruit een stevige, licht bebladerde bloemstengel die zeer snel groeit. Deze bloeiwijzen in aren bedekken zich met grote bloemknoppen die zich, trapsgewijs van juni-juli tot augustus-september en van onder naar boven, ontvouwen tot grote, kortstondige bloemen van 8 tot 10 cm doorsnee. Hun fijne crêpe-achtige textuur laat het licht door. Ze hebben een donkerrode tint, en hun golvende bloemblaadjes tonen bruine, roze of paarse schaduwen. Gedurende deze hele periode zullen ze bijen en vlinders naar je tuin lokken. Na de bloei vormen zich talrijke vruchten met zaden die zich spontaan uitzaaien op de meest onverwachte plekken die de plant zelf uitkiest: aan de voet van muren, in arme, stenige grond, in scheuren in muren, enzovoort.

Zeer algemeen in verlaten tuinen of op braakliggende stukken land op het platteland, wordt de stokroos vaak gekweekt op de achtergrond van een border of tegen een muur die haar beschermt tegen harde wind. De robijnrode pomponbloemen van deze variëteit combineren goed met pastelkleuren (wit, suikerroze) of warmere tinten (zachtgeel, oranje, zalmroze), zowel enkel- als dubbelbloemig. Stokrozen passen goed bij duizendblad, ossentong, dropplant, tegen een muur of achter een coniferenhaag. Deze plant zou tolerant zijn voor juglon, een stof die door de wortels van de walnotenboom wordt afgescheiden: je zou kunnen proberen haar aan de voet van zo'n boom te planten, mits er voldoende licht is. De stokroos is een eetbare plant; de bloemknoppen kunnen rauw in salade worden gegeten en de jonge bladeren rauw of gekookt.

De stokroos is zowel sier- als geneeskrachtig. Uit haar zaden wordt een olie gewonnen met drogende eigenschappen. Rijk aan slijmstoffen, heeft ze verzachtende, beschermende, hoeststillende, laxerende en eetlustopwekkende eigenschappen, zij het in mindere mate dan die van haar verwant, de echte heemst (Althaea officinalis).