Alcea rosea Chaters Double Purple - Stokroos

De Alcea rosea Chater's Double paars is een weelderige variant van stokroos met enorme bloemaren vol enigszins theatraal aandoende, zeer dubbele pomponbloemen in een rijke paarse kleur. Ze bloeien de hele zomer achter elkaar en staan op stengels die vaak meer dan 2 m hoog worden. Deze vaste plant, die vaak als tweejarige wordt gekweekt en een icoon is van de Engelse cottagetuin, is prachtig achterin borders of om muren van een ommuinde tuin te bekleden. Hij doet het goed op arme en stenige grond, verdraagt droogte en geeft de voorkeur aan warme en beschutte standplaatsen.

De stokroos is ook bekend onder de Latijnse naam Althaea rosea, en haar volksnamen hebben alle accenten van onze streken: ze wordt ook wel Passe-rose, Rozenstok, Pausroos of Primeroos genoemd. Ze behoort tot de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae), is oorspronkelijk afkomstig uit Klein-Azië en vaak verwilderd te vinden in wat wildere tuinen, op braakliggend land en op hopen aarde.

De Stokroos Chater's Double paars is een variant met volledig dubbele bloemen, afkomstig van deze wilde vorm. Het is een opgaande plant, meestal niet vertakt, die een hoogte kan bereiken van 2 m tot 2,5 m. Hij vormt een rozet van ronde, 5- of 7-lobbige bladeren, waaruit een stevige, licht bebladerde bloemstengel tevoorschijn komt die zeer snel groeit. Deze aarvormige bloeiwijzen bedekken zich met grote bloemknoppen die, trapsgewijs van juni-juli tot augustus-september en van onder naar boven, open gaan tot grote, kortstondige bloemen van 8 tot 10 cm in diameter. Hun fijne crêpe-achtige textuur laat het licht door. Ze hebben een diepe tint en hun golvende vorm onthult bruine, roze of paarse schaduwen. Gedurende deze hele periode zullen ze bijen en vlinders naar uw tuin lokken. Na de bloei verschijnen talrijke vruchten vol zaden die zich spontaan uitzaaien op de meest onverwachte plekken die de plant zelf uitkiest: aan de voet van muren, in arme en stenige grond, in scheuren in muren, enz.

Zeer wijdverspreid in verlaten tuinen of op braakliggend land op het platteland, wordt de stokroos vaak gekweekt achterin borders of tegen een muur die haar beschermt tegen harde wind. De donkere pomponnetjes van deze variant combineren goed met pastelkleuren (wit, suikerroze of snoeproze) of warmere tinten (zachtgeel, oranje, zalm), enkelvoudig of dubbel. Stokrozen gaan goed samen met duizendblad, ossentong, dropplant, tegen een muur of leunend tegen een coniferenhaag. Deze plant zou tolerant zijn voor juglon, een stof die wordt afgescheiden door de wortels van de walnoot: je zou kunnen proberen hem aan de voet van deze boom te planten, mits er voldoende licht is. De stokroos is een eetbare plant; de bloemknoppen kunnen rauw in salade worden gegeten en de jonge bladeren rauw of gekookt.

De stokroos is zowel sier- als geneeskrachtig. Uit haar zaden wordt een olie gewonnen met drogende eigenschappen. Rijk aan slijmstoffen, heeft ze verzachtende, weekmakende, hoeststillende, laxerende en eetlustopwekkende eigenschappen, zij het in mindere mate dan die van haar neefje de Echte Heemst (Althea officinalis) uit de kruidengeneeskunde.