Scutellaria incana - Glidkruid

Scutellaria incana, het grijsblauw glidkruid, is een Noord-Amerikaanse vaste plant die nog maar weinig in tuinen wordt aangeplant. Toch verdient ze aandacht vanwege haar lavendelblauwe bloei, die de borders in de zomer wekenlang opfleurt, en haar grote robuustheid. Haar stevige stengels vormen een opgaande, bossige pol die druk bezocht wordt door hommels. Zeer winterhard en weinig vatbaar voor ziekten, groeit dit glidkruid zowel in een zonnige border als aan de bosrand, in lichte schaduw. Ze verdraagt kleiachtige grond en kan goed tegen droogte als ze eenmaal gevestigd is.

De Scutellaria incana behoort tot de familie van de Lipbloemenfamilie (Lamiaceae), waartoe ook salie, kattenkruid en agastache behoren. Het is een kruidachtige vaste plant: de bladrijke stengels drogen in de herfst op, waarna in het voorjaar nieuwe uit de wortelstok tevoorschijn komen. Deze botanische soort is afkomstig uit het midden en oosten van de Verenigde Staten, waar ze groeit in lichte bossen, aan bosranden, in prairies, struwelen en op rotsachtige hellingen, soms nabij waterlopen. Ze vormt een wortelstok met ondergrondse rizomen die zich geleidelijk uitbreiden, vooral in verse, vochthoudende grond. De plant neemt minimaal 45 tot 60 cm in breedte in beslag. Op arme of droge grond blijft de groei meer beperkt. De vierkante stengels, typisch voor de Lipbloemenfamilie, staan rechtop en zijn bedekt met fijne witachtige haartjes. Ze bereiken meestal een hoogte van 70 tot 90 cm. De bladeren staan in paren en zijn ovaal, puntig en voorzien van afgeronde tanden. Het groene bladoppervlak oogt licht grijsachtig door het fijne dons op de onderzijde. Van juli tot augustus, soms tot in september, vertakken de stengels zich in het bovenste gedeelte en dragen ze opgaande trossen van ongeveer tien centimeter lang. Elke buisvormige bloem is bijna 2 cm groot. De violetblauwe kroon heeft twee lippen: de bovenlip vormt een klein kapje, de onderlip verbreedt zich rond een witte vlek nabij de keel. De bloei duurt vier tot zes weken en trekt hommels, kleine bijen en vlinders aan. Nadat de bloemen zijn uitgebloeid, blijft de kelk achter als een klein bekertje met daarin meerdere bruine zaadjes. Dit bijzondere kenmerk is de oorsprong van de naam Scutellaria, afgeleid van het Latijnse scutella, dat een klein schaaltje betekent. De term incana verwijst naar het witachtige dons op stengels, bladeren en bloemen.
Deze wilde plant werd in 2014 in North Carolina uitgeroepen tot Wildflower of the Year vanwege haar sierwaarde en het gemak waarmee ze te kweken is.

Het grijsblauw glidkruid plant je in een natuurlijke border, een bloemenweide of aan de rand van een licht bos. De rhizomateuze wortelstok heeft wat ruimte nodig, vooral in vruchtbare grond. In de halfschaduw combineert de blauwpaarse bloei prachtig met de witte bloemen van de Eurybia divaricata 'Beth Chatto' en de gele bloei van de Solidago caesia, twee andere Noord-Amerikaanse vaste planten die goed gedijen aan bosranden. In een zonnigere, drogere border bloeit de Asclepias tuberosa in dezelfde periode als het glidkruid. De bloeiende stengels van het glidkruid zijn ook prachtig in landelijke boeketten, gecombineerd met witte of zachtroze cosmea.