Polygonatum odoratum - Welriekende salomonszegel

De Polygonatum odoratum, beter bekend als het Welriekende Salomonszegel, is een botanische soort die in het wild voorkomt in de ondergroei van een groot deel van ons grondgebied. Het is een kleine schaduw- of halfschaduwminnende vaste plant die bijzonder gemakkelijk in de tuin is te acclimatiseren, in de meeste van onze streken. In het voorjaar biedt ze, hangend aan licht gebogen, bebladerde stengels, subtiel geurende, buisvormige bloemen. Ze zijn bijna wit, met een groene tint aan de top, en doen een beetje denken aan lange lelietje-van-dalen-bellentjes. Later maken ze plaats voor kleine, bolvormige blauwzwarte vruchten. Perfect winterhard, breidt deze kleine wilde plant zich via wortelstokken uit als bodembedekker en kleedt en parfumeert zo de voet van voorjaarsstruiken, samen met narcissen of lenteklokjes.

Het welriekende salomonszegel behoort tot de leliefamilie (of de aspergefamilie volgens de huidige indeling) en is de geurende variant die onze Europese bossen bevolkt. In Nederland en België komt hij voor op beschaduwde, kalkrijke plaatsen. Het is een kruidachtige vaste plant die zich ontwikkelt vanuit een vlezige, okerkleurige wortelstok en in het voorjaar hoekige, naar boven toe bebladerde stengels vormt, die zowel rechtopstaand als overhangend zijn, met een gemiddelde hoogte van 40 cm (variërend van 30 tot 50 cm afhankelijk van de groeiomstandigheden). Dit salomonszegel vormt uiteindelijk kolonies die minstens 60 cm grond in beslag nemen. Het blad is bladverliezend; de ovale bladeren staan in twee tegenoverstaande rijen. De bladschijf is donkergroen en glanzend. De bladeren zijn 4 tot 8 cm lang, eirond tot lancetvormig en hebben opvallende nerven. De bloei vindt plaats van april tot juni, afhankelijk van het klimaat, in de vorm van buisvormige bloemen met een donkergroene top, 1 tot 2 cm lang, alleenstaand of in paren, hangend, ontstaan in de bladoksels. Deze bloei is meer of minder geurend, afhankelijk van de bloem. Ze wordt gevolgd door blauwzwarte, bolvormige vruchten met een diameter van 2 tot 6 mm. De plant gaat in rust aan het einde van de zomer. Het salomonszegel is, net als het lelietje-van-dalen, een zeer mooie maar giftige plant; let op met nieuwsgierige kinderen in uw tuin. 

Vaak een beetje traag om zich te vestigen, is dit salomonszegel echter trouw, leeft lang, stelt zeer weinig eisen en vraagt weinig onderhoud. Het verdraagt de concurrentie van boom- en struikwortels zeer goed. U plant het in de ondergroei of gefilterd zonlicht (plaats meerdere planten op een klein oppervlak), om de voorjaarsbloei van Magnolia, Kolkwitzia, Deutzia, spirea, sering, sierprunus en sierappel te begeleiden. In deze borders aan de voet van struiken kunt u het combineren met Anemoon 'Robinsoniana', Macleaya, Oosterse anemoon en gouden boterbloemen. In de natuur staat het Salomonszegel vaak naast het lelietje-van-dalen. Doe hetzelfde en verfraai dit mooie tafereel door er narcissen, sneeuwklokjes of lenteklokjes en blauwe sterhyacinten aan toe te voegen, waarna het salomonszegel het bloemspektakel overneemt.

De meest gangbare verklaring voor de naam Salomonszegel komt van het uiterlijk van de littekens die op de wortelstokken achterblijven nadat de bloemstengels zijn verdord. Deze lijken op het zespuntige zegel van de koningen Salomo en David. Koning Salomo zou ook de geneeskrachtige eigenschappen van de Polygonatum hebben ontdekt. Tegenwoordig wordt het gedistilleerde sap van de wortelstokken nog steeds gebruikt in de cosmetologie.