Pycnanthemum flexuosum - Bergmunt

De Pycnanthemum flexuosum is een zeer aromatische, vaste plant uit Amerika die in de zomer dichte, witte bloemen draagt aan het einde van lange, rechtopstaande stengels. Het blad met zijn mentholgeur krijgt in het najaar prachtige rode tinten. De plant houdt van een frisse tot vochtige, liefst zandige en zure bodem, in de zon of lichte schaduw.

De Appalachen-munt is afkomstig uit de kustvlakten van de Verenigde Staten, van Virginia tot het noorden van Florida en westwaarts tot Mississippi. Hij groeit voornamelijk aan de rand van zure, vochtige graslanden, zogenaamde 'pocosins', en venige moerassen, samen met dennen, moerascipressen en eiken. Hij behoort tot de Lipbloemenfamilie (Lamiaceae), waar veel sierplanten in voorkomen die geliefd zijn bij tuiniers. Zijn Nederlandse naam verraadt dat het een nauwe verwant is van de muntsoorten. Net als bij munt is het blad van Pycnanthemum (dat op oregano lijkt) aromatisch en verspreidt het een krachtige, zeer aangename mentholgeur. Afhankelijk van de omstandigheden produceert hij tussen juni en september aan het uiteinde van zijn lange, rechtopstaande, vierkante stengels kleine witte bloemen (of heel licht lila), verenigd in dichte hoofdjes. Ze zijn zeer rijk aan nectar en dus een geweldig geschenk voor bestuivers! Bovendien geven de langwerpige tanden van de kelken het geheel het uiterlijk van een klein, zilverachtig egeltje, wat zeer decoratief is. Onder goede omstandigheden bereikt de plant een hoogte van 60 tot 90 cm en een breedte van 50 cm. Hij breidt zich uit via korte uitlopers, maar veel langzamer dan zijn neven, de echte muntsoorten, zouden doen. Wanneer de temperaturen dalen in het najaar, neemt het bladverliezende loof mooie roodachtige tinten aan, waardoor de sierwaarde van de plant nog langer duurt. De stengels blijven een deel van de winter staan; je kunt ze afknippen tot aan de grond voordat de plant in het voorjaar weer uitloopt.

Vanwege zijn herkomst houdt Pycnanthemum flexuosum van een frisse, zelfs vochtige, maar goed doorlatende bodem. Hij is winterhard en doet het uitstekend in een zandig, neutraal tot zuur substraat op een open en warme standplaats. Zon of lichte schaduw hebben dus de voorkeur. Het is goed om te weten dat de plant in zijn natuurlijke omgeving regelmatig te maken krijgt met bosbranden. Aan de andere kant verdraagt hij vrij slecht lange droge periodes in de zomer, evenals winter-natte voeten. Gezien zijn sterke geur zijn er maar weinig planteneters die graag van zijn bladeren eten.

Om een border aan te leggen met een frisse, goed doorlatende "Amerikaanse prairie"-sfeer, is de combinatie voor de hand liggend met planten zoals Rudbeckia subtomentosa, Rudbeckia maxima, Monarda (Bergamotplant), of Liatris spicata (Lampenpoetser). Enkele siergrassen zoals Molinia (Pijpenstrootje), Andropogon gerardii (Prairiebaardgras) of Schizachyrium (Prairiesiergras) brengen een welkome luchtigheid aan het geheel.