Opuntia sanguinicola - Schijfcactus

De Opuntia sanguinicola behoort tot de zeldzame soorten schijfcactus die zonder problemen in de vollegrond van een gewone, niet-rotsachtige tuingrond geteeld kan worden, zelfs kalkhoudend, mits goed gedraineerd. Deze sterke en goed winterharde vetplant vormt een tentakelachtige struik, veel breder dan hoog, opgebouwd uit weinig stekelige, brede en ronde 'bladschijven' (cladodiën) die versierd zijn met talrijke kleine bundeltjes kaneelkleurige haren. Ze is ook interessant vanwege haar opvallende bloei; haar prachtige geel-oranje bloemen brengen een mooie exotische touch aan op droge plekken en in droge tuinen. Winterharde schijfcactussen worden buiten gekweekt, in de volle grond en uit de buurt van looproutes. Zo kunnen deze 'cactussen' de geest uitdragen die hen kenmerkt: die van de woestijnlandschappen van Noord-Amerika.

De Opuntia sanguinicola, een naaste verwant van de Barbarijse vijg (Opuntia ficus-indica), is een vetplant zonder echte bladeren uit de cactusfamilie. Deze botanische soort is afkomstig uit Texas, waar ze vooral in laagland voorkomt, in diepe en kalkhoudende bodems. Een volwassen exemplaar bereikt ongeveer 40 cm hoogte en spreidt zich zijwaarts uit over ongeveer 1 m. De groei is matig snel, waarbij de plant van het voorjaar tot het najaar 1 of 2 nieuwe bladschijven per jaar produceert. De vegetatie bestaat uit bladschijven of cladodiën die als het ware op elkaar gestapeld zijn; ze zijn afgeplat, vlezig, rond tot ovaal van vorm, soms hartvormig, en worden tot 20 cm lang. Hun kleur is een blauwachtig groen, soms getint met paarsroze, en ze krijgen een gerimpeld uiterlijk onder invloed van kou. Het oppervlak is bezet met minuscule maar gevreesde weerhaakjes, glochiden genaamd, verzameld in kleine ronde bundeltjes, die zeer gevaarlijk zijn bij het hanteren. Enkele grote stekels zijn aanwezig, voornamelijk aan de rand van de cladodiën. De bloei vindt plaats van mei-juni tot juli, vroeger of later afhankelijk van de regio. Verscheidene grote bloemen verschijnen aan de rand van de bladschijven, vooral naar hun uiteinde toe. Ze hebben de vorm van ronde schalen van 6 tot 7 cm breed en zijn opgebouwd uit bloemblaadjes met een fijne, licht doorschijnende textuur. Ze maken plaats voor bolvormige vruchten, rijkelijk bezet met glochiden, die bij rijpheid felrood van kleur zijn. Hoewel eetbaar, zijn ze minder smakelijk dan die van de Barbarijse vijg.

Teeltbaar in bijna al onze streken, is deze verrassende cactus winterhard tot -20°C zonder bescherming, maar wel in goed gedraineerde grond. Hij structureert van nature exotische of eigentijdse decoraties, in een grote grindborder, op een talud of aan de rand van een droge tuin. Hij kan ook gebruikt worden om een defensieve haag te versterken, die daardoor extreem afschrikwekkend wordt. Hij vindt zijn plaats tussen winterharde agaves, Nolina's en boomvormige wolfsmelk. Combineer hem met redelijk winterharde zuilcactussen zoals Cleistocactus strausii of Cylindropuntia imbricata. Het is raadzaam hem uit de buurt van looproutes en kinderen te plaatsen vanwege zijn gevreesde stekels.