Opuntia angustata - Schijfcactus

De Opuntia phaeacantha var. angustata is een krachtige en bijzonder winterharde schijfcactusvariëteit, die gemakkelijk te telen is in veel gebieden, mits beschermd tegen overmatige vochtigheid in de winter. Deze variëteit vormt een opgaande struik, even breed als hoog, die het middelpunt kan worden van een rotstuin of een droge talud. De ovale schijfstammen (cladodiën) zijn voorzien van lange, scherpe doorns in een zeer lichte kleur. De voorjaarsbloei is betoverend, met grote, bekerbloemen in geel met een oranje zweem, die vervagen naar een prachtige oranje tint. Winterharde schijfcactussen worden buiten gekweekt, in de vollegrond en weg van looproutes, zodat ze ongeremd hun karakter kunnen tonen: dat van de woestijnlandschappen van Noord-Amerika.

De Opuntia phaeacantha, een naaste verwant van de Barbarijse vijg (Opuntia ficus-indica), is een plant met een variabel uiterlijk afhankelijk van de ondersoort. De vorm 'angustata' is oorspronkelijk afkomstig uit het noordwesten van Arizona en aangrenzende gebieden in Nevada en Californië. Ze onderscheidt zich van het type door dunnere en langere doorns. Het is een bossige vetplant uit de cactusfamilie, zonder echte bladeren. Een volwassen exemplaar kan gemakkelijk 1,30 meter in alle richtingen meten. De groei is snel; de plant produceert 1 of 2 nieuwe schijfstammen per jaar van het voorjaar tot het najaar. De vegetatie bestaat uit schijfstammen of cladodiën die als het ware op elkaar gestapeld zijn; ze zijn afgeplat, vlezig en dik. De basis verhout met de leeftijd en de plant verdraagt wind en het gewicht van sneeuw goed. Het blauwgroene oppervlak is rijkelijk bezet met grote doorns van krijtwit met een rode basis, evenals minuscule doorns, glochiden genaamd, die in kleine ronde bundels bij elkaar zitten en zeer gevaarlijk zijn bij het hanteren. De bloei vindt plaats in de vroege zomer, in overvloed. Verschillende bloemen verschijnen aan de rand van de schijfstammen, voornamelijk naar hun uiteinde toe. Hun kleur is een vrij helder en levendig citroengeel. De ronde bekerbloemen bestaan uit bloemblaadjes met een fijne, licht doorschijnende textuur. Ze maken plaats voor bolvormige vruchten, rijkelijk voorzien van glochiden, die bij rijpheid een roodpaarse kleur hebben. Hoewel ze eetbaar zijn, zijn ze minder smakelijk dan die van de Barbarijse vijg.

Te telen in bijna al onze streken, is deze verbazingwekkende cactus winterhard tot -17°C zonder bescherming, maar dan wel in perfect gedraineerde, steenachtige, rotsachtige of zanderige grond. Hij structureert van nature exotische of eigentijdse decoraties, in een grote rotstuin, op een droge talud of aan de rand van een droge tuin. Hij kan ook worden gebruikt om een doornhaag te versterken, die daardoor extreem afschrikwekkend wordt. Hij vindt zijn plaats tussen winterharde agaves, Nolina's en boomvormige Euphorbia's. Combineer hem met redelijk winterharde zuilcactussen zoals Cleistocactus strausii of Cylindropuntia imbricata. Het spreekt voor zich dat u hem vanwege zijn geduchte doorns uit de buurt van looproutes en kinderen moet houden.