Geranium palustre - Moerasooievaarsbek

De Ooievaarsbek 'Palustre', ook wel bekend als Moerasooievaarsbek, is een botanische soort die onder haar ogenschijnlijke bescheidenheid een veroveraarstemperament verbergt, wat blijkt uit haar opgaande groeiwijze. Haar opvallende bloemen, in dieproze tot purperachtige tinten, stippelen de hele zomer haar diep ingesneden, heldergroene blad vol, dat rijkelijk bezaaid is met kleine, lichtere puntjes. In het najaar nemen ze mooie roodachtige tinten aan. Hij voelt zich uitstekend thuis in vochtige zones en is daarom bij uitstek geschikt om de oevers van waterpartijen, vochtige rotstuinen te sieren of borders op moerassige grond op te fleuren.

De Moerasooievaarsbek behoort tot de familie van de Geraniaceae. Hij is oorspronkelijk afkomstig uit de moerassige en vochtige weiden van Centraal-Europa, van Zweden tot Turkije, maar ook uit West-Azië. Deze zeer winterharde vaste plant wordt zelden waargenomen, omdat zijn leefgebied vaak moeilijk toegankelijk en weinig door mensen bezocht is. Hij vormt een opgaande pol met bladverliezend loof, die 30 tot 50 cm hoog wordt in bloei en 40 cm breed. Hij heeft een dichte en rechtopgaande groeiwijze. De bloei vindt plaats in juli-augustus, en daarna meer sporadisch in september-oktober. De bloem is glanzend en goed zichtbaar tegen het blad. Hij heeft een diameter van 2,5 tot 3 cm en is gekleurd in een diep en levendig roze, soms met purperen adering. De bloemen staan in trossen langs dunne, kruipende en behaarde bloemstengels, die als een krans rond de plant staan en duidelijk afsteken tegen het blad. De bladeren zijn diep ingesneden en verkleuren in de herfst. Deze soort vertoont een bijzondere aanpassing aan een vochtige omgeving: de wortels van zijn korte wortelstokken, de stengels en bladeren zijn rijk aan calciumoxalaatkristallen, een zeer hard mineraal dat niet oplosbaar is in water en irriterend werkt. Dit geeft hem zijn stevige, opgaande port en beschermt hem tegen vraat door herbivoren.

De Moerasooievaarsbek is een plant die al lang gewaardeerd wordt in tuinen, waar hij zich soms aan heeft weten te onttrekken om zich in de omgeving te naturaliseren. Zijn lange bloeiperiode is een troef in biologische tuinen, omdat hij bestuivers en biologische bestrijders aantrekt. Hij geeft de voorkeur aan vochtige standplaatsen, wat hem bestemt voor het sieren van de randen van waterpartijen. Maar hij accepteert ook drogere plekken als de bodem koel blijft en hij in halfschaduw staat. Het is een goede bodembedekker op de lange termijn, ideaal om een wilde tuin of een weelderige border tot leven te brengen. Op vochtige grond is hij een goede partner voor varens, hosta's, kattestaarten (*Lythrum*) en Kaapse lelies (*Schizostylis*). Aan de rand van een bosachtige omgeving combineert hij mooi met longkruid (*Pulmonaria*) in pasteltinten.