Convallaria majalis - Lelietje-van-dalen

De Convallaria majalis is niet anders dan het authentieke lelietje-van-dalen uit onze bossen, deze kleine vaste plant die symbool staat voor de maand mei en waarvan de zuiver witte klokjes de tuin parfumeren. Het is een rhizoomvormende vaste plant die de voorkeur geeft aan halfschaduw en vochtigheid, maar die werkelijk weinig eisen stelt aan de grond, het klimaat en de standplaats. Als legendeplant en geluksbrenger combineert het lelietje-van-dalen uitstekend in de tuin met maagdenpalm en gebroken hartjes. Het kan prachtige bloemenpotten vormen en heeft zeker zijn plaats in samengestelde bloembakken.

De Convallaria majalis, bekend onder de naam lelietje-van-dalen en mooi bijgenaamd lelie van de vallei of meilelie, is een plant uit de aspergefamilie, of de leliefamilie volgens de classificatie. Deze zeer winterharde bodembedekker is verspreid in de gematigde koele streken van Noord- en West-Europa, West- en Noord-Azië en Noord-Amerika. Het lelietje-van-dalen wordt aangetroffen tot 2000m hoogte. In Frankrijk groeit het spontaan in het grootste deel van het land, over het algemeen op kalkhoudende grond, behalve in het Middellandse Zeegebied.

Het lelietje-van-dalen breidt zich uit in pollen van 15 tot 20cm hoogte en koloniseert het terrein via zijn vlezig wortelstok over grote oppervlakten als de omstandigheden gunstig zijn. Zijn wortelstok is diep. De bladeren en bloemstengels ontspruiten direct uit het wortelstok in het voorjaar. De kale, rechtopstaande bloemstengel is aan de basis omhuld door de scheden van 2 grote basale lancetvormige bladeren, 3 tot 6cm breed en 10 tot 15cm lang, dik, geribd, van een levendig middengroen. Van april tot juni, afhankelijk van het klimaat, gedurende 2 tot 3 weken, brengt de plant trossen zeer geurende kleine bloemen voort in de vorm van kleine klokjes, eenzijdig gerangschikt op de stengel. De bloei wordt gevolgd door de vorming van kleine rode bessen die giftig zijn voor de mens.

Zeer winterhard en gemakkelijk in de teelt groeit het lelietje-van-dalen overal, in de zon of in de schaduw, maar vraagt een lichte grond die een zekere vochtigheid behoudt om goed te bloeien en zich overvloedig te verspreiden. Plant het aan de rand van een bosje, als border op een oostelijke ligging, bij een doorgang om van zijn geur te genieten. Combineer het met gebroken hartjes, slangenbaard, maagdenpalm, dovenetel of elfenbloemen. In het Middellandse Zeegebied zal het nodig zijn om enkele gespreide watergiften in de zomer te geven.

In zijn natuurlijke milieu is het lelietje-van-dalen een zeer goede indicator van de ouderdom en biodiversiteit van het bos