Campanula carpatica - Karpatenklokje

Compact en bossig, de Karpatenklokje of Campanula carpatica is een kleine, bodembedekkende en rijkbloeiende vaste plant. Hij biedt een overvloed aan kleine, lichtblauwe klokjes die zo talrijk zijn dat ze tussen juni en augustus het frisgroene blad bijna volledig bedekken. Het is een halfwintergroene, zeer winterharde vaste plant die het goed doet in alle goed doorlatende, maar wel diepe grond die in de zomer koel blijft. Hij is ideaal voor rotstuinen, borders en bovenop muurtjes.

De Campanula carpatica behoort tot de familie Campanulaceae. Zoals de naam al doet vermoeden, is hij oorspronkelijk afkomstig uit Midden-Europa, en meer specifiek uit het Karpatengebergte, waar hij groeit in kalkhoudende puinhellingen. Het is een lage plant die in bloei ongeveer 20 tot 30 cm hoog wordt, met een spreiding van 30 cm. Omdat hij uitlopers vormt, creëert hij op termijn grote tapijten. De rozetten van grondstandige bladeren breiden zich in theorie onbeperkt uit via vertakte en kruipende stengels die in de grond wortelen. De bloei vindt plaats van juni tot augustus, in de vorm van kleine, wijd open klokjes met een diameter van 2,5 tot 5 cm, in een blauwe kleur die in de zon wat kan verbleken. Het halfwintergroene blad, in een zeer helder en glanzend groen, bestaat uit ronde, hartvormige en sterk getande bladeren.

De Campanula carpatica houdt van een koele, lichte, zelfs kalkhoudende grond die vochtig blijft, maar heeft een hekel aan stilstaand vocht waardoor de wortels kunnen rotten. Deze bergbewoner houdt niet van te warme klimaten of te droge zomers. Het is vooral een plant voor de rotstuin en borders, net als de Aubriëta waarmee hij prachtige, kleurrijke cascades vormt. Hij vult snel scheuren in bestrating, oude muren en muurtjes. Hij is ook perfect geschikt voor een wilde tuin. Hij past zich zeer goed aan aan teelt in troggen of potten, in een licht en perfect doorlatend substraat.

Over klokjes:

Bij klokjes vormen de wortelstokken witte uitlopers die ondergronds alle kanten op gaan. Deze zorgen voor het voortbestaan van de plant op de lange termijn. De vele rechtopstaande stengels die uit deze wortelstok of uitlopers ontstaan, zijn vruchtbaar of steriel. Wanneer je dus een grote groep klokjes ziet, is dit in werkelijkheid vaak slechts één enkel exemplaar dat zich heeft uitgebreid. Anderzijds kruisen verschillende soorten klokjes zeer gemakkelijk met elkaar en worden ze vaak omringd door allerlei tussenvormen, wat ze zeer interessant maakt voor tuinbouwers.