Collectie 3 Oosterse papavers Victoria Louise, Perry's White, Patty's Plum

Deze collectie van 3 oosterse papavers bloeit van juni tot juli in een camaïeu van wit, roze en mauve. De grote bloemen met hun gekreukelde zijden bloemblaadjes en aquarelachtige tinten, geaccentueerd door prachtige donkere vlekken aan de basis, staan op stengels van bijna een meter hoog. Ze torenen met al hun charme uit boven het weelderige en enigszins rommelige blad, waardoor ze opvallen in de border. Een vaste gast in pastorie- of plattelandstuinen, de oosterse papaver is een winterharde vaste plant die zeer gemakkelijk te telen is in alle goede, diepe gronden op een zonnige plek.

De collectie bestaat uit:

- 1 papaver Victoria Louise, een van de meest spectaculaire: de zeer grote bloemen op 90 cm hoge stengels hebben een doorsnede van 15 tot 20 cm en zijn oneindig stralend, in een betoverend zalmroze, geaccentueerd door een hart van bijna blauwe meeldraden en prachtige zwart-paarse vlekken aan de basis van de bloemblaadjes.

- 1 papaver Perry's white: een grote en magnifieke variëteit met een bloeihoogte van 90 cm, met witte bloemen van 10-15 cm doorsnede, getint met roze, versierd met prachtige bijna zwarte centrale vlekken en een hart getint met roze en wijnsteen.

- 1 papaver Patty's Plum: met een bloeihoogte van 70 cm en zeer mooie bloemen van 10 cm doorsnede, in een zacht lila-roze getint met bleek pruim en grijze reflecties, met bruin-paarse vlekken.

Papaver orientale, ook wel de oosterse papaver genoemd, is een kruidachtige vaste plant uit de papaverfamilie, afkomstig uit Azië. Deze plant heeft robuuste, behaarde stengels van 70 tot 90 cm hoogte, afhankelijk van de variëteit. Hij vormt een bossige pol die in de loop der jaren steeds voller wordt. De brede, ruwe, diep ingesneden en behaarde bladeren hebben een zeer decoratieve grijsblauwe of zilverachtige glans. De vlezige, diepe wortels van de oosterse papaver verdragen verplanten slecht, vooral bij volwassen planten.

Oosterse papavers zijn uitstekende vaste planten voor de border. Achter hun grote bloemen met gekreukelde bloemblaadjes schuilt een zeer robuuste plant die kan overleven in arme, stenige en droge bodems in de zomer. Na een overvloedige bloei in het late voorjaar sterft de papaver bovengronds af, eerst de bloemstengels (die je kunt gebruiken in droogboeketten) en daarna het blad. Hij verdwijnt volledig om in kiemrust te gaan midden in de zomer en komt in het najaar weer tevoorschijn om een tweede keer te bloeien zodra de temperaturen milder worden. Hij vreest maar één ding: wintervocht; in zware gronden is de oplossing om de klei in het plantgat te vervangen door puur zand.

Oosterse papavers voelen zich even goed thuis in verfijnde borders als in pastorie- of plattelandstuinen of in weelderige veldsamenstellingen. Hun behaarde en wat rommelige loof vormt een weelderige, harige pol die opvalt in de border. Combineer ze met alsem, lavendel, asters, margrieten, grote distels en kattenkruid met hun luchtige bloei. Ze begeleiden ook mooi de herfstonekruizen, waarvan het loof zich in de zomer ontwikkelt, de nigella's en de cosmos voor een zomers sfeer met zachte kleuren. In ieder geval is het verstandig om ze te combineren met andere vaste planten, want die vullen de ruimte op die na de bloei leeg blijft.