Iris sibirica Persimmon - Siberische iris

De Iris sibirica 'Persimmon', ook wel Siberische iris genoemd, toont in mei-juni sierlijke bloemen in een zuiver blauw, fijn geaderd met donkerblauw, en duidelijk gemarkeerd met wit en goudgeel aan de basis van de bloembladen. Gewaardeerd om hun gracieuze bloemen en hun fijn, rechtopstaand blad in een grafische en krachtige pol, zijn de zogenaamde Siberische irissen zeer mooie planten voor vochtige bodems, in tegenstelling tot hun neven de Iris germanica. Het zijn ook winterharde en aanpasbare planten, die het goed doen in goede tuingrond, mits deze in de zomer koel blijft. Onmisbaar bij waterpartijen, mits de wortelstokken in de winter niet onder water staan, passen ze perfect in romantische, Engelse en zelfs moderne tuinen.

De Iris sibirica 'Persimmon' is een bladverliezende, rhizomateuze vaste plant met een opgaande, polvormige groeiwijze vanaf het voorjaar. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars verkregen uit Iris sibirica, oorspronkelijk uit Centraal-Europa, Oost-Europa en Turkije maar afwezig in Siberië, en uit Iris sanguinea die voorkomt in China, Siberië, Japan, Mantsjoerije en Korea. Deze iris bereikt een hoogte van 80 cm, 1 m in bloei, en de pol zal zich over 50 cm uitbreiden. Zijn groei is gemiddeld, minder snel dan die van Iris germanica. De Siberische iris 'Persimmon' heeft een sierlijk, rechtopstaand port met een dichte pol. Het blad bestaat uit lange, smalle, grijsgroene bladeren. In de late lente en vroege zomer steken de bloemstengels boven het blad uit en dragen bloemen met 3 kelkbladen en 3 kroonbladen die alleen staan en elkaar opvolgen van de top van de stengel naar de lagere vertakkingen. Ze zijn zuiver blauw, gemarkeerd met geel en wit in de keel en geaderd met donkerblauw. Deze iris verspreidt zich via wortelstokken.

De Siberische iris 'Persimmon' verdraagt een vochtige standplaats, bijvoorbeeld op een oever, mits hij niet permanent onder water staat. Hij kan ook worden gekweekt in gewone tuingrond, met een mulchlaag en om de twee weken water geven in de zomer. Hij houdt van een zure tot neutrale grond (pH 4,5 tot 8), rijk en goed gedraineerd. Een te kleiachtige, te kalkrijke of te zanderige grond kan worden verbeterd door een goede hoeveelheid humus (goed verteerde compost) toe te voegen. Een alkalische grond kan licht worden aangezuurd door toevoeging van tuinturf, dennenaalden of zwavelbloem. Siberische irissen hebben een zonnige standplaats nodig om te bloeien, met minimaal 6 uur zon per dag. In de warmste regio's kan lichte schaduw tijdens de heetste uren gunstig zijn. Het is beter om te planten tijdens de rustperiode, van eind september tot half april, buiten vorstperiodes. In een warm klimaat plant u in september. In streken met een koude winter daarentegen, vindt de plaatsing plaats aan het begin van het groeiseizoen, eind maart of april. (Ze zullen pas het volgende jaar bloeien). Planten in augustus kan een alternatief zijn. Plant de wortelstokken van Iris sibirica op een diepte van 3-5 cm. Siberische irissen kunnen langer op dezelfde plek blijven zonder scheuring dan baardirissen. Ze worden slechts om de 5 tot 10 jaar gedeeld, wanneer de pol in het midden niet meer bloeit of een krans vormt. Het is nodig om ruimte te voorzien voor een goede ontwikkeling van de pollen. Bemesten kan met een NPK 10-10-10 meststof bij het begin van de groei en na de bloei in juni. Bij jonge pollen knipt u systematisch de uitgebloeide bloemstengels af om uitputting te voorkomen. Bij goed gevestigde pollen verwijdert u de stengels om spontane uitzaai van niet-trouwe zaailingen te voorkomen.
Na de herfstvorst kan het vergeelde blad worden teruggesnoeid tot 3-5 cm boven de grond (en ter plaatse worden gelaten als mulch). Dit droge blad kan echter ook tijdens de winter blijven staan als "architectonisch" element in de tuin. Snijd het dan pas aan het einde van de winter, eind februari, vóór de groei van het nieuwe blad.

Aan de rand van een vijver of beek, of simpelweg in zeer vochtige grond, is de Siberische iris 'Persimmon' onmisbaar. Hij is ook bruikbaar in elk type niet-uitgedroogde tuin. Zijn gratie past perfect in romantische tuinen, Engelse tuinen en andere 'mixed borders'. In vochtige grond kan hij worden gecombineerd met zomerklokje, camassia, dichtersnarcis, montbretia, crinum, daglelies en astilbes, riddersporen, akeleien, ruit, helmbloem, floks, asters, kruidachtige pioenen en vrouwenmantel.

Goed om te weten: De wilde Iris sibirica L. is een bedreigde en beschermde soort die absoluut gerespecteerd moet worden. Er zijn nog maar zeer weinig groeiplaatsen in Frankrijk. De horticulturele "Sibirica"-irissen zijn het resultaat van hybridisatie van verschillende soorten uit de Sibiricae-serie (I. sanguinea, etc.). Hun bloemen zijn groter dan bij de wilde vormen en hebben gevarieerde kleuren. Er zijn honderden benaamde cultivars geregistreerd.