Iris ochroleuca (orientalis) - Steppe-iris

Iris orientalis, ook wel Iris ochroleuca genoemd, is een hoge, bijzonder heldere steppe-iris die groeit op min of meer vochtige grond. Hij draagt witte, fijne en luchtige bloemen, waarvan de kelkbladen een grote goudgele vlek hebben. Hij heeft geen baard zoals Iris germanica, en ook niet het echt aquatische karakter van de moerasiris. De bloei vindt plaats in juni-juli, op stevige stengels die boven het smalle blad uitsteken. Plant hem in een frisse border, verrijkte zware grond of op een vochtige oever.

De steppe-iris is een vaste plant met vlezige wortelstokken. Hij behoort tot de irissenfamilie (Iridaceae) en wordt gerekend tot de Spuriae-iris, een groep baardloze botanische irissen die over het algemeen later bloeien dan de grote Iris germanica. Deze soort groeit van nature in noordoost-Griekenland, de oostelijke Egeïsche eilanden en westelijk tot centraal Turkije. Hij komt voor in vochtige graslanden, kleiige tot moerassige gronden of gronden die in het voorjaar erg nat zijn. De plant is winterhard, maar verdraagt droge grond in de zomer slecht. Het blad is half wintergroen, afhankelijk van het klimaat. Het vormt een pol bladeren en wordt 80 cm tot 1 m hoog in bloei en neemt 40 tot 60 cm in beslag. De wortelstokken groeien langzaam aan de rand, zonder verre uitlopers te vormen. De bladeren zijn lang, smal, zwaardvormig, donkergroen met een iets blauwgroene waas. De bloemen verschijnen in kleine groepjes aan de top van de stengels; de knoppen openen zich achtereenvolgens. Elke bloem heeft een doorsnede van 8 tot 10 cm en bestaat uit rechtopstaande, witte en vrij smalle bloembladen en hangende, bredere kelkbladen met een grote goudgele signaalvlek. Na de bloei vormen zich zaaddozen met de zaden.
De oude naam Iris ochroleuca wordt in de tuinbouw nog veel gebruikt. Dit gelatiniseerde botanische adjectief komt van het Griekse ochros, bleekgeel of oker, en leukos, wit; het beschrijft de bloem goed: witte bloembladen en een brede goudgele markering op de kelkbladen.

Plant de Iris orientalis in groepen van drie planten, met een onderlinge afstand van 45 tot 50 cm, om een hoge, opvallende pol te krijgen zonder de wortelstokken te dicht op elkaar te zetten. In een frisse grond combineert u hem met de Iris sibirica 'Moon Silk', wit met gele accenten, en de Iris sibirica 'Ruffled Velvet', purperviolet. Zet op de achtergrond bijvoorbeeld een Euphorbia palustris 'Walenburg's Glory'. In de buurt neemt de Persicaria amplexicaulis 'White Eastfield' met witte aren het in de zomer over.