Iris pumila Sea Fire - Dwergbaardiris

De Iris 'Sea Fire' is een dwergiris die vanaf het vroege voorjaar blauwe bloemen biedt, verlevendigd met rood bij de baard. De bloemen zijn licht, zacht gegolfd en subtiel geurend. Dwergirissen, net zo makkelijk te kweken als hun grote neven, zijn perfect voor het creëren van een voorjaarsdecor in rotstuinen, bloembakken, borders en op grote taluds.

De Iris 'Sea Fire' wordt ingedeeld in de tuinbouwgroep van de Standaard Dwergbaardirissen (SDB). De rassen in deze groep voldoen aan de volgende criteria: Loof even hoog als de bloemstengel, rechtopstaand, hoogte tussen 25 en 40 cm, bloemen met een diameter van 7,5 cm tot 10 cm. In de SDB-groep (Standard Dwarf Bearded) vindt men hybriden tussen de echt dwergachtige Iris pumila en de Grote Tuinirissen. Met hun bescheiden formaat bloeien de dwergirissen vóór de grote irissen, maar na de echte dwergirissen. Al deze planten behoren tot de irissenfamilie.

Vanaf het voorjaar vormt de Iris 'Sea Fire' kleine, rechtopstaande pollen. Het blad is bladverliezend en afwezig in de winter. De plant bereikt een hoogte van 30 cm in bloei en de pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden verdwijnen ten gunste van de buitenste wortelstokken. Het loof bestaat uit lange, zwaardvormige bladeren in een wat blauwgroen groen. Het is een ras dat bloeit in het midden van het dwergirisseizoen. In maart verschijnen korte bloemstengels die in april zullen bloeien, vroeger of later afhankelijk van het klimaat. De bloemstengels dragen 2 tot 3 bloemen. Elke bloem, met een diameter van 7 tot 8 cm, bestaat uit drie rechtopstaande bloembladen in een vrij licht blauw, boven drie bijna horizontale kelkbladen in hetzelfde blauw, maar met een bronzen groene waas onder de baarden. Deze baarden zijn crèmewit van kleur, maar rood aan de basis. De bloemen van 'Sea Fire' verspreiden een lichte muskusgeur.

Veredeld door Marky Smith, Yakima, staat Washington, Verenigde Staten, in 1999.

Onderscheiding: Eervolle Vermelding (H.M) in 2003.

Om irissen te begeleiden, kiest u de bijbeplanting op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun "respectvolle" groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of luchtig loof) en hun decoratieve complementariteit (uitstraling, bloeitijd). Zo zullen Gaura's weinig schaduw geven en de border met uitgebloeide irissen de hele zomer aantrekkelijk houden. Slaapmutsjes stellen, net als de iris, tevreden met een droge en arme grond. Geraniums, salies en Libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude, diploïde rassen die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig verzorging vragen.

Rotstuinen, stenige en droge graslanden, kalkplateaus, steile hellingen, groene daken: gebruik het hele scala aan irissen. De borderrand is het domein van borderirissen, maar ook van dwergirissen!