Iris pumila Green Spot - Dwergbaardiris

De Iris ‘Green Spot’, ook wel Lilliput-tuiniris genoemd, is een dwergvariëteit die in april originele bloemen geeft in een crèmewit tot zeer lichtgeel, ruimschoots gespikkeld met olijfgroen. Baarden met een citroengele basis maken dit delicate en verrassende geheel compleet. Deze iris vormt snel mooie, bloeiende pollen, perfect voor rotstuinen en borders.

De Iris pumila 'Green Spot', of Lilliput-tuiniris ‘Green Spot’, is een bladverliezende, rhizomateuze vaste plant met vanaf het voorjaar een opgaande, polvormende habitus. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele bescheiden formaat cultivars die in de jaren 50 verschenen. Oorspronkelijk verwees de categorie "Lilliput" naar een kruising van een Iris pumila en een grote iris. De term wordt nu algemener gebruikt voor de categorie standaard dwergirissen (SDB). 'Green Spot' bereikt een hoogte van 15 tot 25 cm tijdens de bloei, met talrijke bloemknoppen. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het centrum verdwijnen ten gunste van de buitenste. Hij heeft een dichte, polvormende groeiwijze. Het loof bestaat uit lange, sabelvormige, blauwgroene en sterk generfde bladeren. In maart verschijnen de bloemstengels die in april, midden in het seizoen van de rotstuinirissen, bloemen zullen geven die van de top naar de lagere vertakkingen toe open gaan. De kleur van deze plant wordt, zoals altijd bij tuinirissen, versterkt door de zijdezachte textuur van de bloembladen en kelkbladen.

Om irissen te begeleiden, kiest u de beplanting op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun "respectvolle" groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of licht loof) en hun decoratieve complementariteit (uitstraling, bloeitijd). Zo zullen Gaura's weinig schaduw geven aan de irissen en houden ze het uitgebloeide irisperk de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes (Eschscholzia) stellen net als de iris tevreden met een droge en arme bodem. Ooievaarsbekken, salies en Libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van stapelmuurtjes worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude, diploïde variëteiten die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig verzorging vragen. Als het doel meer decoratief is en toegankelijk voor onderhoud, kunt u kiezen voor modernere variëteiten, bijvoorbeeld intermediaire irissen die minder risico lopen om om te waaien dan de hoge soorten.

Border langs een pad: het hele assortiment kan worden gebruikt, van de vroege dwergen van minder dan 40 cm, tot de hoge irissen van meer dan 75 cm die in mei bloeien, en de intermediaire soorten (in grootte en vroegheid) en de zogenaamde borderirissen, van gemiddelde grootte maar bloeiend met de hoge soorten. Op zeer winderige plekken lopen hoge irissen het risico om om te waaien als ze niet worden gesteund.

Rand van een perk: het domein van de borderirissen... maar ook van de dwergen, afhankelijk van de omstandigheden.

Mixed-border: het hele scala aan formaten kan worden gebruikt, te kiezen op basis van de plaats (voorgrond, achtergrond) en de grootte van de omringende planten.