Iris germanica Vita Fire - Baardiris

De Iris germanica 'Vita Fire' is een ruim vijftig jaar oud ras van de Baardiris dat nog steeds weet te betoveren met zijn rijke en warme kleur, die in de buurt van rood komt. De bloem, met klassieke lijnen, heeft zijdezachte bloembladen in een vrij licht roze-rood, terwijl de fluweelachtige, donkerdere kelkbladen, die kersenrood benaderen, bruine en oranje glansen hebben. Het hart van de bloem, meer goudkleurig, is versierd met bronzen tot bruine baardharen. Het is een half-laat tot laat bloeiend ras dat veel indruk zal maken in de voorjaarsborders, vooral in combinatie met witte irissen.

De Iris 'Vita Fire' is een bladverliezende, rhizomateuze vaste plant met een opgaande, polvormige groeiwijze. Het bladverliezende loof verdwijnt in het najaar en komt in het voorjaar weer terug. Hij behoort tot de familie van de Iridaceae. Het is een van de vele cultivars die sinds eeuwen zijn verkregen, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. Wat we moeten onthouden is dat de Baardirissen Europese herkomst hebben.

De Iris 'Vita Fire' is een ras van gemiddelde hoogte, dat in bloei 80-85 cm hoog wordt. Hij produceert per wortelstok een vertakte bloemstengel. De pol zal zich snel uitbreiden, zonder theoretische limiet in de loop der tijd, waarbij de wortelstokken in het midden kaal worden ten gunste van de buitenste wortelstokken. Het loof bestaat uit lange, zwaardvormige bladeren, blauwgroen van kleur en sterk generfd. In april-mei verschijnen de bloemstengels die in mei-juni, rond het midden van het seizoen van de hoge irissen, bloemen geven die zich ontvouwen van de top naar de lagere vertakkingen. De rijke kleur van deze plant wordt, zoals altijd bij Baardirissen, versterkt door de dikke, iriserende textuur van de bloembladen en kelkbladen.

Veredeling Schreiner (VS), 1968

Prijzen: High Commendation 1967; Eervolle Vermelding 1969.

Om irissen te begeleiden, kiest u de begeleidende planten op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun niet-verstikkende groei voor de wortelstokken (lage planten of licht loof) en hun complementariteit (uitstraling, bloeitijd). Zo zullen sieruien en gauras weinig schaduw geven aan de irissen en de uitgebloeide borders de hele zomer aantrekkelijk houden. Slaapmutsjes stellen, net als de iris, tevreden met een droge en arme bodem. Ooievaarsbekken, salies en libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met robuuste oude rassen die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig verzorging vragen. Als het doel meer decoratief is en de toegang voor onderhoud gemakkelijker moet zijn, kunt u kiezen voor modernere rassen, bijvoorbeeld middelgrote, vaak zeer rijkbloeiende irissen, die minder risico lopen dan de hoge rassen om om te waaien door wind of regen.

De moestuin kan ook enkele pollen iris herbergen, want dat is ook de plek bij uitstek voor de teelt van snijbloemen.