Iris germanica Stellata - Baardiris

Iris germanica 'Stellata' is een oud ras van een niet al te hoge baardiris, die tegenwoordig weer in de belangstelling staat vanwege zijn kracht en de levendigheid en helderheid van zijn kleine gele en paarse bloemen. Ze staan zo ver af van de enorme, frivole bloemen van moderne rassen. 'Stellata' heeft alle charme van de oude diploïde irissen die oude tuinen zoveel sfeer geven: het is een productieve en makkelijke plant die in het voorjaar talrijke overwegend tweekleurige bloemen geeft.

Iris 'Stellata' is een rhizomateuze vaste plant die vanaf het voorjaar uitgroeit tot sierlijk opgaande pollen, waarbij het blad in de winter afsterft. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars die door de eeuwen heen zijn verkregen, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. Wat we moeten onthouden is dat Baardirissen Europese wortels hebben. Het zijn planten voor kalkhoudende grond die veel zon nodig hebben, waarvan de wortelstokken in de zomer moeten 'bakken' om te kunnen bloeien. Over het algemeen is minimaal 6 uur zon per dag vereist.

'Stellata' bereikt een bloeihoogte van tussen de 45 en 60 cm. Elke stengel draagt talrijke bloemknoppen. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden uitdunnen ten gunste van de buitenste. Het blad bestaat uit lange, brede, zwaardvormige bladeren in een wat blauwgroen groen, met parallelle nerven. De basis van het blad is paarsrood gekleurd. In april verschijnen dunne, stevige bloemstengels die in mei (tussen 5 en 20 mei, afhankelijk van het jaar) kleine, eenvoudig gevormde bloemen geven, die van de top naar de lagere vertakkingen toe open gaan. De kroonbladen zijn strogeel, de kelkbladen zijn wit met paarsachtige strepen en een smalle, bleekgele rand. De baarden zijn breed en hebben een vrij fel geel.

Herkomst onzeker - Zou identiek zijn aan 'Loreley' (Goos & Koenemann, circa 1909).

Om irissen te begeleiden, kies je planten om mee te combineren op basis van hun behoeften (standplaats, grond...), hun 'respectvolle' groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of licht blad) en hun decoratieve aanvulling (uitstraling, bloeitijd). Gaura's geven bijvoorbeeld weinig schaduw aan irissen en houden de border met uitgebloeide irissen de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes zijn, net als de iris, tevreden met droge grond in de zomer. Ooievaarsbekken, salies en Libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude diploïde rassen die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig onderhoud vragen. Als het doel meer decoratief is en toegankelijkheid voor onderhoud mogelijk is, kun je kiezen voor modernere rassen, bijvoorbeeld intermediaire irissen die minder risico lopen dan hoge rassen om door wind en regen letterlijk omver te worden geblazen.

De moestuin kan worden opgefleurd met enkele pollen of borders met irissen, want het is ook de klassieke plek voor de familieteelt van snijbloemen.