Iris germanica Petit Bijou - Baardiris Lilliput

De Iris germanica 'Petit Bijou', ook wel Lilliput-tuiniris genoemd, bloeit vroeg in april. Hij biedt elegante, goed geopende bloemen met crèmegele bloembladen en kelkbladen in dezelfde tint, gemarkeerd door een bruine vlek rond een oranje baard met een witte basis, die vrij discreet is.  Deze variëteit, iets hoger en rijkbloeiend, is perfect om een mooi voorjaarsdecor te creëren in rotstuinen en borders.

De Iris 'Petit Bijou' is een bladverliezende, rhizomateuze vaste plant met een opgaande, polvormige groeiwijze vanaf het voorjaar. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars met bescheiden afmetingen die in de jaren 50 verschenen. Oorspronkelijk verwees de 'lilliput'-categorie naar een kruising van een Iris pumila en een grote iris. Deze term duidt in het algemeen op de categorie standaard dwergirissen (SDB). 'Petit Bijou', iets groter dan de gebruikelijke Lilliput-irissen, bereikt een hoogte van 30 cm tijdens de bloei, met talrijke bloemknoppen, en de pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het centrum verdwijnen ten gunste van de buitenste wortelstokken. Hij heeft een dichte polvormige groeiwijze en een snelle groei. Het blad bestaat uit lange, zwaardvormige bladeren, blauwgroen van kleur en sterk generfd. In maart verschijnen de bloemstengels die in april bloemen zullen geven, die van de top naar de lagere vertakkingen open gaan. De kleur van deze plant wordt, zoals altijd bij tuinirissen, versterkt door de textuur van de bloembladen en kelkbladen.

Veredelaar : Bourdillon 2001.

Om irissen te begeleiden, kiest u de bijbeplanting op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun "respectvolle" groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of licht blad) en hun decoratieve aanvulling (uitstraling, bloeitijd). Gaura's bijvoorbeeld zullen weinig schaduw geven aan de irissen en houden de border met uitgebloeide irissen de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes (Eschscholzia) stellen, net als de iris, tevreden met een droge en arme bodem. Ooievaarsbekken, salies en Libertia begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude diploïde variëteiten die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig verzorging vragen. Als het doel meer decoratief is en toegankelijk voor onderhoud, kunt u kiezen voor modernere variëteiten, bijvoorbeeld intermediaire irissen die minder risico lopen om omgewaaid te worden dan de hoge soorten.

Border langs een pad: het hele assortiment kan worden gebruikt, van de vroege dwergen van minder dan 40 cm, tot de hoge irissen van meer dan 75 cm die in mei bloeien, via de intermediaire soorten (in grootte en vroegheid) en de zogenaamde borderirissen, van gemiddelde grootte maar bloeiend met de hoge soorten. Op zeer winderige plekken lopen hoge irissen het risico om om te waaien als ze niet worden gesteund.

Borderrand: het domein van de borderirissen... maar ook van de dwergen, afhankelijk van de omstandigheden.

Mixed-border: het hele hoogtebereik kan worden gebruikt, te kiezen op basis van de ruimte (voorgrond, achtergrond) en de grootte van de omringende planten.