Iris germanica Ma Mie - Baardiris

De Iris germanica 'Ma Mie' is een grote, historische Baardiris uit 1906, die tegenwoordig weer in de schijnwerpers staat vanwege zijn kracht en de gratie van zijn kleine, ongekunstelde en mooi gekleurde bloemen. Ze staan zo ver af van de enorme, frivole bloemkronen van moderne variëteiten. 'Ma Mie' bezit alle charme van de oude diploïde irissen die oude tuinen zo'n bijzondere sfeer geven: het is een uitbundige en makkelijke plant die in het voorjaar zeer veel kleine, elegante bloemkronen geeft in hun eenvoud. Ze zijn van het 'plicata'-type, met een rand die sterk geaderd is in een medium blauwpaars op een witte achtergrond.

De Iris 'Ma Mie' is een vaste plant met een wortelstok die zich vanaf het voorjaar ontwikkelt tot sierlijk opgaande pollen. Het blad verdwijnt in de winter. Hij behoort tot de familie van de Iridaceae. Het is een van de vele cultivars die sinds eeuwen worden gekweekt, met een omstreden herkomst die draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. Wat we moeten onthouden is dat Baardirissen Europese wortels hebben. Het zijn planten voor kalkhoudende grond die veel zon nodig hebben, waarvan de wortelstokken in de zomer moeten 'bakken' om te kunnen bloeien. Over het algemeen is minimaal 6 uur zon per dag vereist.

'Ma Mie' bereikt een hoogte van 90 cm in bloei. Elke stengel draagt ruim meer dan 8 bloemknoppen. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden kaal worden ten gunste van de buitenste wortelstokken. Het loof bestaat uit lange, brede, zwaardvormige bladeren in een enigszins blauwgroene kleur, met parallelle nerven. In april verschijnen de bloemstengels die in mei kleine, eenvoudig gevormde bloemen geven. Deze bloeien van de top naar de lagere vertakkingen. De kleur van deze plant wordt, zoals altijd bij Baardirissen, versterkt door de dikke, iriserende textuur van de opstaande bloemblaadjes en de hangende kelkbladen. De baarden zijn discreet, in een wit-blauwachtige tint.

Veredeling Ferdinand Cayeux, 1906.

Om irissen te begeleiden, kies je planten om mee te combineren op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun 'respectvolle' groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of licht loof) en hun decoratieve aanvulling (uitstraling, bloeitijd). Gaura's bijvoorbeeld geven weinig schaduw aan irissen en houden de border met uitgebloeide irissen de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes stellen, net als de iris, tevreden met een droge bodem in de zomer. Ooievaarsbekken, salies en Libertia begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van (stenen) muurtjes worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude diploïde variëteiten die lang op hun plek kunnen blijven en weinig verzorging vragen. Als het doel meer decoratief is en toegankelijkheid voor onderhoud mogelijk is, kun je kiezen voor modernere variëteiten, bijvoorbeeld intermediaire irissen die minder risico lopen dan de hoge soorten om letterlijk omver gewaaid te worden door wind en regen.

Aan de voet van een muur biedt de relatieve beschutting tegen de wind de mogelijkheid om hoge irissen te gebruiken. Je kunt natuurlijk ook lagere en vroegbloeiende variëteiten op de voorgrond planten.

Border langs een pad: het rijk van de vroegbloeiende dwergirissen van minder dan 40 cm, tot de intermediaire soorten (in grootte en vroegheid) en de zogenaamde borderirissen, van gemiddelde grootte maar bloeiend tegelijk met de hoge soorten.

Rand van een border: het domein van de borderirissen... maar ook van de dwergirissen, afhankelijk van de omstandigheden.

Mixed-border: het hele scala aan maten kan worden gebruikt, te kiezen op basis van de plaats (voorgrond, achtergrond) en de grootte van de omringende planten.

Een irissenborder, de irisaria: het paradijs voor de irisliefhebber, waar de keuze van variëteiten (vorm, kleur, geur...) de smaak van iedereen weerspiegelt. Het gebruik van het hele assortiment baardirissen zorgt in het voorjaar voor tweeëneenhalve maand bloei. De keuze voor zogenaamde doorbloeiende irissen biedt enkele extra bloemen aan het eind van de zomer of in het najaar, afhankelijk van het klimaat.

De moestuin kan worden opgefleurd met enkele pollen of randen van irissen, want het is ook de klassieke plek voor de familieteelt van snijbloemen.