Iris germanica Juicy Rumours - Baardiris
Iris germanica Juicy Rumours - Baardiris
Iris germanica Juicy Rumours
Baardiris , Zwaardiris , Snaveliris , Tuiniris , Hoge baardiris , Germaanse iris
Laat u verleiden door andere soortgelijke variëteiten die op voorraad zijn
Alles bekijken →12 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Does this plant fit my garden?
Set up your Plantfit profile →
Beschrijving
Iris germanica 'Juicy Rumours' is een grote, elegante en romantische baardiris: de bloemen zijn prachtig, met een mooi gekruld effect. Ze combineren champagnekleurige bloemblaadjes die in het midden en aan de basis zijn gewassen met mauve, met afhangende kelkbladen die eveneens mauve en lichtgrijs zijn gewassen, maar sterk geaderd in een zacht roodpaars. De lichtere basis van de kelkbladen heeft discrete, abrikooskleurige baardjes die deze fruitige harmonie verwarmen. Deze magnifieke variëteit bloeit in het midden van het irisseizoen, in mei.
De Iris 'Juicy Rumours' is een rhizomateuze vaste plant die vanaf het voorjaar uitgroeit tot sierlijk opgaande pollen, waarbij het loof in de winter verdwijnt. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars die sinds eeuwen zijn verkregen, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. We houden vast dat Baardirissen Europese herkomst hebben. Het zijn planten voor kalkhoudende grond die veel zon nodig hebben, waarvan de wortelstokken in de zomer moeten 'bakken' om te kunnen bloeien. Over het algemeen is minimaal 6 uur zon per dag vereist.
'Juicy Rumours' bereikt een hoogte van 90 cm in bloei, met meerdere bloemknoppen per stengel. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden uitdunnen ten gunste van de buitenste. Het loof bestaat uit lange, brede, zwaardvormige bladeren in een wat blauwgroen groen, met parallelle nerven. In april verschijnen de bloemstengels die halverwege mei goed verdeeld over de stengels bloemen zullen geven, die van de top naar de lagere vertakkingen open gaan. De verfijnde kleur van deze plant wordt, zoals altijd bij Baardirissen, versterkt door de iriserende textuur van de bloemblaadjes en kelkbladen. De bloem is licht geurend.
Veredeling Barry Blyth, 2005.
Om irissen te begeleiden, kiest u lage planten of planten met licht loof waarvan de bloei complementair is en de teelteisen compatibel. Gaura's zullen bijvoorbeeld weinig schaduw geven aan de irissen en houden de border aantrekkelijk gedurende de hele zomer, ook na de bloei. Slaapmutsjes stellen, net als de iris, tevreden met een droge bodem in de zomer. Ooievaarsbekken, salies en Libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. De moestuin kan worden opgefleurd met enkele pollen of randen van irissen, want het is ook de klassieke plek voor de familieteelt van snijbloemen.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Bloei
Blad
Groeiplaats
Botanisch
Iris
germanica
Juicy Rumours
Iridaceae
Baardiris , Zwaardiris , Snaveliris , Tuiniris , Hoge baardiris , Germaanse iris
Tuinbouw
Andere Baardiris - Iris germanica
Alles bekijken →Aanplant en verzorging
Heeft u een zonnige, beschutte, warme en 's zomers vrij droge standplaats?
Dat is de ideale plek voor het planten van hoge irissen! In de schaduw groeien ze wel, maar bloeien ze niet. Ze zijn in heel Nederland te kweken. Ze zijn winterhard en hebben geen winterbescherming nodig. Goed gedraineerde grond is perfect, zelfs als die vrij droog is. Iris germanica heeft kalkhoudende grond nodig: verbeter uw grond met kalk als uw bodem zuur is. Te natte grond bevordert wortelrot. Plant van juli tot september. De wortelstokken hebben dan voldoende tijd om te groeien voordat ze worden gerooid, en daarna om nieuwe wortels te vormen voor de winter. Ze moeten direct na aankoop worden geplant voor het beste resultaat. Plan om de irissen ongeveer elke 4 jaar te verdelen om ze verse grond te geven. Ze hebben een sterke groei en hebben ruimte nodig om zich te ontwikkelen en goed te bloeien. Ze worden geplant met een afstand die past bij de grootte en groeikracht van de variëteit: ongeveer 34-50 cm voor de hoge soorten (5 tot 10 planten per vierkante meter). In een eenkleurige beplanting worden de wortelstokken in een ruitpatroon geplant. Voor een kleurenmengsel is het, voor de esthetiek van de irisborder, aan te raden om ze in groepen van meerdere planten van dezelfde variëteit te planten. Houd altijd rekening met de groeirichting van de wortelstokken door ze in een sterpatroon te plaatsen, met de bladknoppen en bladeren naar buiten gericht, en ze goed te scheiden van andere variëteiten zodat ze ruimte hebben om zich te ontwikkelen.
Planting
Graaf een ruim en diep plantgat. Maak hierin een brede, kegelvormige hoop aarde waarop u de wortelstok legt met de wortels uitgespreid. Bedek de wortels. Het is belangrijk dat de wortelstok net boven het grondoppervlak blijft. U moet hem niet in een kuil planten (risico op rot), houd er dus rekening mee dat de grond zal inzakken en de iris zal wegzakken. Op kleiachtige of vochtige grond wordt de wortelstok zelfs iets verhoogd op een licht heuveltje van een paar centimeter geplaatst. Om de aarde goed aan de wortels te laten hechten, wordt de grond licht aangedrukt en direct na het planten ruim besproeid. Geef indien nodig 2-3 keer water totdat de plant is aangeslagen.
Onderhoud:
Houd de grond onkruidvrij door oppervlakkig schoffelen, waarbij u zorgvuldig bent om de wortelstokken of wortels niet te beschadigen. Onkruid geeft schaduw aan de irissen, houdt vocht vast (rot) en trekt naaktslakken aan. Verwijder ook de droge bladeren. Als ze ziek zijn (vlekken met roodachtige randen van bladvlekkenziekte), verbrand ze dan. Snijd uitgebloeide bloemen af.
Wanneer planten?
Voor welke locatie?
Behandelingen
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Vergelijkbare artikelen
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).