Iris germanica Grand Canari - Baardiris

De Iris germanica 'Grand Canari' is een variëteit van de grote baardiris met grote, zonnige en originele bloemen die je van ver in de tuin ziet staan. Deze forse plant produceert stengels die elk wel 10 bloemknoppen dragen. Deze komen uit tot grote bloemen in een puur en fel geel, opgefleurd met een oranje baard die doorloopt op de kelkbladen, zowel door een mooie witte, pluizige kam als door een witte middenlijn. Een iris met een prachtige uitstraling die het seizoen van de grote irissen op een schitterende manier afsluit!

De Iris 'Grand Canari' is een bladverliezende, rhizomateuze vaste plant met een opgaande, polvormige groeiwijze. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars die door de eeuwen heen zijn verkregen, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. Wat we onthouden is dat de Baardirissen Europese herkomst hebben. 'Grand Canari' is een zeer hoge variëteit die in bloei een hoogte van 1,05 meter bereikt, met een stengel die zich vanuit de wortelstokken in 4 takken vertakt en meerdere bloemknoppen draagt. De pol zal zich zeer snel uitbreiden, zonder theoretische limiet in de tijd, waarbij de wortelstokken in het midden uitdunnen ten gunste van de buitenste wortelstokken. Het blad bestaat uit lange, zwaardvormige bladeren, blauwgroen van kleur en sterk generfd. In april-mei verschijnen de bloemstengels die eind mei of begin juni bloemen zullen geven die zich van de top naar de lagere vertakkingen toe ontvouwen. De sprankelende kleur van de bloem wordt, zoals altijd bij Baardirissen, versterkt door de textuur van de bloembladen en kelkbladen, die zeer zijdeachtig zijn. De baarden, verlengd door een lange, opstaande kam, kenmerken een horticulturele categorie van Baardirissen die 'Space Age' wordt genoemd.

Veredeling Cayeux, 2007.

Om irissen te begeleiden, kies je planten om mee te combineren op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun niet-verstikkende groeiwijze voor de wortelstokken (lage planten of licht blad) en hun complementariteit (uitstraling, bloeitijd). Gaura's bijvoorbeeld geven weinig schaduw aan de irissen en houden de uitgebloeide border de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes stellen, net als de iris, tevreden met een droge en arme bodem. Ooievaarsbekken, saliesoorten en Libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude, krachtige variëteiten die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig verzorging vragen. Als het doel meer decoratief is en de toegang voor onderhoud gemakkelijker moet zijn, kun je kiezen voor modernere variëteiten, bijvoorbeeld intermediaire irissen, die vaak zeer rijkbloeiend zijn en minder snel dan de hoge soorten omwaaien door wind of regen.

Aan de voet van een zeer zonnige muur, waar de wind wordt tegengehouden, kun je hoge irissen gebruiken. Je kunt ze planten op de achtergrond van lagere en vroegbloeiende variëteiten.

Border langs een pad: het hele assortiment kan worden gebruikt, van de vroege dwergirissen tot de hoge irissen die in mei bloeien, via de intermediaire soorten (in grootte en vroegheid) en de zogenaamde borderirissen, van gemiddelde grootte maar bloeiend met de hoge soorten. Op zeer winderige plekken lopen hoge irissen met zware bloemen een groot risico om om te waaien als ze niet worden gesteund.

Borderrand: borderirissen... maar ook dwergirissen.

Mixed-border: het hele scala aan maten kan worden gebruikt, op de voorgrond of achtergrond, en afhankelijk van de grootte van de naburige planten.

Irisborder, de iristentuin: Een doordachte keuze maakt het mogelijk om in het voorjaar tweeëneenhalve maand bloemen te krijgen. De keuze voor "remontante" (doorbloeiende) irissen biedt enkele extra bloemen aan het eind van de zomer of in het najaar.

De moestuin kan enkele pollen irissen herbergen, want het is ook de plek bij uitstek voor de teelt van snijbloemen.