Iris germanica Dangerous Mood - Baardiris

De Iris germanica 'Dangerous Mood' onderscheidt zich door snelle vermeerdering en de productie van robuuste stengels. De sepalen hebben een diep fluweelblauwe kleur met een pluizige textuur, terwijl de drie rechtopstaande bloembladen, ook wel vlaggen genoemd, zuiver wit zijn met een zweem van indigo-blauw. De baarden van deze iris zijn purperzwart met gele punten. Deze variëteit ontwikkelt zich snel tot prachtige pollen die in het voorjaar bloeien en zo wekenlang kleur brengen in borders, rotstuinen of bloemperken.

De Iris germanica is een rhizomateuze, bladverliezende vaste plant die rechtopstaande, krachtige pollen vormt. Hij behoort tot de irissenfamilie, waartoe ook planten als de krokus, gladiool en crocosmia behoren. De Iris germanica, ook wel bekend als baardiris of Duitse iris, is een soort die waarschijnlijk is ontstaan uit de hybridisatie van verschillende botanische soorten. Als lid van de groep baardirissen, herkenbaar aan de fijne kam op de sepalen, is het een van de meest gekweekte irissen in tuinen. Deze planten hebben een voorkeur voor neutrale tot kalkhoudende grond en hebben een zonnige standplaats nodig om goed te gedijen. De wortelstokken moeten in de zomer de warmte van de zon kunnen opnemen voor een optimale bloei. Traditioneel is minimaal zes uur zon per dag nodig voor een rijke bloei.

De variëteit 'Dangerous Mood' is in 2004 door Ray Schreiner in de Verenigde Staten geïntroduceerd. Deze uitstekende variëteit, die in 2006 werd bekroond door de American Iris Society (AIS), produceert stengels die tijdens de bloei een hoogte van 80 tot 90 cm bereiken. Hij heeft stevige bloemstengels die vanuit de wortelstokken groeien, met goed gevormde aren die talrijke bloemknoppen dragen. De pollen breiden zich snel uit, zonder theoretische grenzen, omdat de centrale wortelstokken uitdunnen ten gunste van de buitenste. De bladeren zijn lang en zwaardvormig, met een uitgesproken blauwgroene kleur en duidelijke nerven. In april beginnen de bloemstengels te verschijnen, en in mei, afhankelijk van het klimaat, produceert hij bloemen met een doorsnee van 13 tot 15 cm die van de top naar de lagere takken toe bloeien, tot eind juni. De donkere kleuren van deze plant worden versterkt door de zijdeachtige en iriserende textuur van de bloembladen en sepalen, zoals gebruikelijk is bij baardirissen.

Irissen combineren gemakkelijk met andere planten, of het nu gaat om vaste planten, grassen of struiken. Om irissen goed te begeleiden, is het belangrijk om planten te selecteren op basis van hun specifieke eisen zoals zonlicht en grondsoort, ervoor te zorgen dat hun groei de wortelstokken van de irissen niet verstikt door te kiezen voor lage planten met luchtig loof, en rekening te houden met hun complementariteit in termen van uiterlijk en bloeitijd. Bovendien is het essentieel om te onthouden dat het nodig is om de pollen elke 3 à 4 jaar te delen, wat betekent dat ze voldoende ruimte moeten hebben, zonder concurrentie, bij voorkeur in goed doorlatende en niet te compacte grond. Om aantrekkelijke borders te creëren gedurende het groeiseizoen, is het aan te raden om irissen te combineren met vaste planten met een verlengde bloei die droge grond tolereren, zoals gauras, salies of ooievaarsbekken. Akeleien en slaapmutsjes (Eschscholzia) brengen luchtigheid, terwijl clematissen een aantrekkelijke achtergrond vormen. Voor meer verticaliteit zijn vingerhoedskruiden geschikt. Het is ook belangrijk om het loof niet te vergeten, zoals dat van grassen, zilvergrijze alsem (Artemisia) of wolfsmelk. Dichte beplanting met oude, krachtige variëteiten helpt een talud te stabiliseren en beperkt zo het onderhoud. Aan de voet van een zeer zonnige muur, beschut tegen de wind, kunnen hoge irissen op de achtergrond worden geplant, terwijl lagere en vroegbloeiende variëteiten op de voorgrond kunnen staan. Een paar pollen irissen kunnen ook vrolijkheid brengen in de moestuin, en hun prachtige bloeiende stengels zijn geschikt om boeketten mee te maken.