Iris germanica America's Cup - Baardiris

De Iris germanica 'America's Cup' is een beproefde, witte baardiris. Dit uitstekende ras produceert grote, witgekleurde bloemen met mooi golvende randen, nauwelijks getint met crèmekleurige reflecties, en voorzien van een eveneens witte baard met een citroengele basis. Elke wortelstok vormt een hoge bloemstengel die rijkelijk is bezet met talrijke, lichtgeurende bloemen die elkaar gedurende 2 tot 3 weken in het voorjaar opvolgen.

De Iris 'America's Cup' is een bladverliezende, rhizomateuze vaste plant met een opgaande, polvormige groeiwijze vanaf het voorjaar. Het blad verdwijnt in de winter. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars die door de eeuwen heen zijn verkregen, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. Wat we zeker weten, is dat de Iris germanica Europese wortels heeft.

'America's Cup' bereikt een hoogte van 1 meter tijdens de bloei. De stevige bloemstengels dragen veel bloemknoppen, wat een lange bloeiperiode garandeert. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden verdwijnen ten gunste van de buitenste. Het blad bestaat uit lange, zwaardvormige bladeren met een blauwgroene kleur en duidelijke nerven. De bloei is iets vroeger dan die van de grote irissen. In april verschijnen de bloemstengels, die dicht opeen staande bloemen dragen. Deze bloeien van de top naar de lagere vertakkingen toe. De kleur van deze plant is bijzonder zuiver en wordt, zoals altijd bij baardirissen, versterkt door de textuur en de glanzende weerschijn van de kroonbladen en kelkbladen.

Obtentie McWhirter 1988

Om irissen te combineren, kiest u begeleidende planten op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun 'respectvolle' groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of luchtig blad) en hun decoratieve aanvulling (uitstraling, bloeitijd). Gaura's bijvoorbeeld geven weinig schaduw aan de irissen en houden het uitgebloeide irisperk de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes stellen, net als de iris, tevreden met een droge en arme bodem. Ooievaarsbekken, saliesoorten en Libertia zijn ook uitstekende gezelschapsplanten voor irissen. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude, diploïde rassen die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig onderhoud vragen. Als het doel meer decoratief is en de toegang voor onderhoud mogelijk is, kunt u kiezen voor modernere rassen, bijvoorbeeld intermediaire irissen, die minder risico lopen om omgewaaid te worden dan de hoge rassen.

Aan de voet van een muur biedt de relatieve beschutting tegen de wind de mogelijkheid om hoge irissen te gebruiken, waarvan de bloemstengels gevoelig zijn voor weersinvloeden. De moestuin kan worden opgefleurd met enkele pollen of borders met irissen, omdat dit ook de plek is om snijbloemen te kweken.