Hosta Elisabeth - Hartlelie

Hosta's zijn kruidachtige, bladverliezende vaste planten. Ze verschillen in grootte, textuur en kleur. Oorspronkelijk afkomstig uit Oost-Azië, werden ze eerst uit Japan en later uit Korea gehaald. Maar deze lelieachtigen komen ook voor in Noord-China en Oost-Siberië. Ze worden ook wel Funkia of Wegerlelie genoemd vanwege hun blad.
Als uitstekende schaduwplanten worden ze gekweekt om hun zeer decoratieve wortelblad. De heldergroene, diep generfde en lancetvormige bladeren van de Hosta 'Elisabeth' hebben duidelijk golvende randen en worden gemiddeld 20 cm lang. De parallelle, fijne nerfstructuur is zeer kenmerkend voor deze familie. Deze variëteit spreidt zich tot 60 cm breed uit, wat hem een uitstekende bodembedekker maakt. Van juli tot september dragen lange stengels die ver boven het blad uitsteken een eindstandige tros met licht hangende, amethistkleurige bloemen van 2 tot 3 cm. Ondanks hun gelijkenis met leliebloemen zijn ze geurloos. Hosta's houden van rijke, lemige grond, zelfs als die zwaar en kleiachtig is, zolang deze maar licht vochtig blijft. Als ze het naar hun zin hebben, blijven ze jarenlang op hun plek staan zonder bijzondere verzorging.

Combineer ze met het goud van de vaste Geranium phaeum 'Margaret Wilson', met daslook, met het oudroze van de Digitalis × mertonensis of met de purperen veren van de varen Athyrium niponicum 'Pictum'. Ze zijn allemaal zeer effectief als repellent voor naaktslakken. De Lobelia speciosa 'Russian Princess' en de zilverkleurige Brunnera macrophylla 'Mr. Morse', die bekend zijn uit bosranden, zijn uitstekende gezelschapsplanten. Denk ook aan Purperklokjes (Heuchera) met hun geweldige kleurenpalet, of aan de delicate bloempjes van de elfenbloem (Epimedium). Zo fleur je de schaduwrijke en wat vochtige delen van de tuin op en creëer je een aangenaam, koel toevluchtsoord voor de zomer. Hosta's doen het ook goed in potten; zorg ervoor dat je deze op een halfschaduwplek zet en zeer regelmatig besproeit.
Wist je dat: hoe lichter de bladeren van hosta's zijn, hoe minder last ze hebben van zonlicht. Donkere, met name blauwe bladeren, zijn er gevoeliger voor; de hitte doet de waslaag die voor de kleur verantwoordelijk is verdwijnen. Een paar uur zon per dag, zelfs gefilterd, is ruim voldoende voor deze planten die meer van halfschaduw dan van diepe schaduw houden. Zonder een minimum aan zon zullen ze namelijk niet bloeien. En dat zou zonde zijn van die prachtige bloemen. Het is dus een kwestie van een harmonieus evenwicht vinden tussen licht en donker.