Epimedium pauciflorum - Elfenbloem

De Epimedium pauciflorum behoort tot de meest dankbare Elfenbloemen, vanwege de gemakkelijke teelt, robuustheid, het prachtige hulstachtige blad en de betoverende akeleiachtige bloemen in schelproze tinten. Deze bodembedekkende vaste plant vormt met de tijd een dichte, lage mat die het hele jaar decoratief is. Hij doet het fantastisch aan de voet van bomen en struiken, en in halfbeschaduwde borders, zelfs op droge grond in de zomer.

De Epimedium pauciflorum, soms aangegeven als synoniem voor Epimedium platypetalum var. tenuis, behoort tot de Berberidaceae-familie. Het is een botanische soort afkomstig uit China, meer specifiek uit de provincie Sichuan waar hij op 2000 meter hoogte groeit. Deze rhizomateuze vaste plant, die zich wat langzaam vestigt, vormt een bodembedekkende pol die 10-15 cm hoog wordt. Deze compacte pol bestaat uit prachtig, leerachtig loof met golvende en stekelige randen, net zoals bij hulst. De bladeren zijn verdeeld in deelblaadjes in de vorm van kleine hartjes, 6 cm lang en 4 cm breed. De kleur verloopt van lichtgroen met roodbruine tot bordeauxrode vlekken naar glanzend donkergroen. De bloei vindt plaats in april-mei, soms in juni, afhankelijk van het klimaat. De bloemen staan met drie bijeen op dunne stengels. Elke bloem bestaat uit ronde, lichtroze kelkblaadjes en roze kroonblaadjes met een crèmekleurige tint, voorzien van zilverachtige sporen. Het blad blijft in de winter aan de plant, maar verdort vaak in januari-februari om zich vlak voor de bloei te vernieuwen.

De Epimedium pauciflorum blijkt een dichte en sterke bodembedekker, hoewel hij buiten de betoverende bloeiperiode weinig opvalt – de bloemen zijn meer wit dan roze. Hij combineert goed met veel andere vaste planten en heeft geen last van concurrentie van struiken of grote bomen.

De Epimediums, zeer mooie schaduw- of halfschaduwplanten, kunnen worden gekweekt in een border of een grote beschaduwde rotstuin, bij voorkeur langs een pad om optimaal van hun schoonheid te genieten. Ze zijn allemaal winterhard tot ongeveer -12°C, -13°C zonder bescherming. De zeer winterharde westerse soorten verdragen moeilijke omstandigheden, zoals diepe schaduw onder bomen, zeer droge grond of zelfs vochtige kleigrond. De Aziatische soorten geven over het algemeen de voorkeur aan grond die 's zomers koel tot vochtig blijft, goed gedraineerd, humusrijk en kalkvrij, en verdragen ook diepe schaduw. Alle soorten groeien relatief langzaam, maar ze blijven vele jaren op hun plek staan zonder bijzondere verzorging.