Chrysanthemum rubellum Duchess of Edimburgh - Herfstchrysant

Chrysanthemum x rubellum 'Duchess of Edinburgh', ook wel Herfstmargriet 'Duchess of Edinburgh' genoemd, is winterhard en goed doorlevend. Het is een bossige, bladverliezende, kruidachtige plant met een houtige wortelstok. In het najaar biedt hij een overvloed aan dubbele bloemen, rood met een geel hart. Verwijderd van de wat trieste symboliek van kerkhofplanten, zal deze uiterst stralende chrysant een nieuw leven inblazen in borders die verlaten zijn na de zomerbloei.

Chrysanthemum x rubellum behoort tot de familie van de Asteraceae. Het is een kruising verkregen uit soorten uit Oost-Azië en Siberië (C. zawadskii). De cultivar 'Duchess of Edinburgh' vormt een grote struik van meer dan 1 m hoog en 75 cm breed. De groei is vrij snel. De bloei vindt plaats in september-oktober. De plant bedekt zich dan met talrijke, margrietvormige, zeer dubbele bloemen in purperrood met een geel hart. De bloemen bestaan uit hoofdjes in schermvormige pluimen, met een diameter van 5 tot 7 cm, geurend, met smal lancetvormige, gewimperde omwindselblaadjes. De schijf is geel, de lintbloemen aan de rand zijn rood en langwerpig. De bladeren zijn driehoekig-ovaal, vijfspletig, meten tot 5 cm lang, zijn getand of gelobd en aan de onderkant behaard.

Herfstmargrieten vragen een zonnige standplaats, een lichte, licht zure tot neutrale, vruchtbare bodem, niet te droog tot vochtig. Ze zijn winterhard, tot minstens -15°C. Om een compacte vorm te behouden, kunt u de stengels in het voorjaar terugsnoeien tot ongeveer 30 cm; dit stimuleert de plant om te vertakken.

Herfstchrysanten bieden enorme mogelijkheden in een jaargetijde dat wat minder bloemrijk is en combineren opvallend goed met de herfstkleuren. U kunt ze associëren met asters, in complementaire kleuren. Hun bloei wordt verlicht door die van cosmos, Japanse anemonen, struiksalvia's, Fuchsia magellanica... Ze zijn bijzonder interessant in combinatie met siergrassen: Carex, Stipa en Pennisetum.