Beschorneria septentrionalis - Mexicaanse lelie

De Beschorneria septentrionalis is een prachtige botanische soort, afkomstig uit de bergen van noordoost Mexico. De plant is pas recentelijk, in 1988, benoemd en beschreven.  De plant, met smal, soepel blad dat in een rozet staat, lijkt sterk op Beschorneria yuccoides. Hij onderscheidt zich door zijn bloeiwijze, die slanker maar net zo spectaculair is, met een veel fellere rozerode kleur, en door zijn blad dat lichter, frisser en levendiger groen is. Zijn ontwikkeling is bescheidener en zijn noordelijkere herkomst geeft hem een betere weerstand tegen droge kou. Deze vaste plant met wortelstok ontwikkelt in de zomer een hoge, zeer rode bloeiwijze, die aan één kant lijkt door te buigen onder het gewicht van de buisvormige, nectarrijke bloemen. Krachtig en aanpasbaar, is hij ideaal om een droge of mediterrane tuin structuur te geven.

De Beschorneria septentrionalis, in het Nederlands ook wel beschorneria genoemd, is ondanks zijn woestijnachtige uiterlijk een prachtige en authentieke vaste plant voor bosranden en lichte onderbegroeiing, die zich perfect aanpast aan ons gematigde klimaat, mits niet te koud. Hij is afkomstig uit een bergachtige en droge streek in het noordoosten van Mexico, genaamd de Sierra Madre Oriental, die uitkijkt over het naburige Texas. Deze botanische soort uit de agavefamilie is verwant aan de Yucca's, waar hij op lijkt, en ook aan de tuberoos. In de natuur groeit hij vaak in open bossen van eiken en dennen, op hoogte. Deze vaste vetplant heeft wortelstokken die uitlopers kunnen vormen, maar heeft bijna geen bovengrondse stengels. Hij vormt een basale rozet, 50 tot 70 cm hoog en 50 cm breed. De puntige bladeren zijn wintergroen, lancetvormig en niet stekend. Ze zijn glad, buigzaam, van een frisgroene kleur op volwassen leeftijd, en hebben uiteinden die naar buiten buigen. De spectaculaire bloei vindt plaats van mei-juni tot augustus, afhankelijk van het jaar. De vlezige, magenta rozerode bloeistengel kan een hoogte bereiken van 1,50 m tot 1,80 m. Onveranderlijk gebogen naar de grond en gericht op het zuiden, draagt hij talrijke buisvormige, hangende bloemen die zowel bijzonder als mooi zijn; de zeer felgroene, onopvallende kroon wordt omgeven door fel rozerode, zeer decoratieve schutbladen. Deze bloei, zeer rijk aan nectar en stuifmeel, trekt veel bestuivende insecten aan. De plant is winterhard tot -15°C in perfect gedraineerde grond. Als het loof door vorst wordt beschadigd, loopt hij vanuit de wortelstok weer uit. Deze soort heeft de eigenschap om uitlopers te produceren die zorgen voor zijn voortbestaan.

In streken die niet te koud zijn en waar de winters niet te nat zijn, is deze beschorneria ideaal om een grote rotstuin of een exotische border structuur te geven, of om met verve een plek aan de rand van een bos, tussen de wortels van oude bomen, in te nemen. Je kunt hem solitair planten of op een droge helling combineren met Agave americana, de schijfcactus (Opuntia ficus-indica), de reuzenvenkel (Ferula communis), redelijk winterharde zuilcactussen (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) en de zeer blauwe en even zuinige Yucca rigida. Aan de rand van een bos zal hij goed samengaan met Phlomis samia, Acanthus mollis, Dicliptera suberecta en Digitalis lanata. Tuiniers in koude, vochtige streken kunnen hem in een zeer grote pot op het terras zetten, vlak naast een reuzenrestio (Restio), waarbij ze zorgvuldig de meest beschutte plek in de volle zon kiezen. Beschorneria's brengen veel exotisme in de tuin en vragen echt weinig onderhoud. Deze planten kunnen op plekken waar ze het naar hun zin hebben wel eens woekeren.