Baptisia australis Caspian Blue - Blauwe valse indigo

De Baptisia 'Caspian Blue' is een zeldzaam verkrijgbare variëteit van de Indigolupine, die de kracht van zijn Noord-Amerikaanse voorouder combineert met een overvloedige bloei in een fantastisch blauw, bijna een gentiaanblauw. Deze bijzonder volle en levendige plant siert zich met mooie bloemaren vol diepblauwe erwtbloemetjes, en ook met een klaverachtig blad dat door zijn textuur interessant is, zelfs buiten de bloeiperiode. De Baptisia australis heeft tijd nodig om zich te vestigen, maar is zeer zuinig, extreem langlevend en blijkt eenmaal goed geworteld erg waterbesparend.

De Baptisia 'Caspian Blue' is een vaste plant uit de vlinderbloemenfamilie, afkomstig van de Baptisia australis, die van nature voorkomt in het midden van de Verenigde Staten. Alle baptisia's groeien spontaan in graslanden en bossen, meestal op arme, niet-kalkhoudende grond, tussen hoog gras, zonder enig onderhoud. Ze verdragen vorst en droge zomers perfect en kunnen wel 100 jaar oud worden.

De variëteit 'Caspian Blue' heeft op jonge leeftijd een nogal uitwaaierende groeiwijze, maar vormt met de tijd een mooie, bossige pol die gemiddeld 1 meter hoog wordt, met een breedte die ongeveer gelijk is. De groei is vrij langzaam. De bloei vindt plaats in juni-juli, in de vorm van vlinderbloemige bloemaren van ongeveer 35 cm lang. Elke bloem komt open uit een donkerblauwe knop en bloeit dan op in een ultramarijnblauwe kleur, waarbij het kielblaadje (het onderste kroonblad) nauwelijks wit gevlekt is. De vrucht van deze baptisia, die behoorlijk decoratief is, is een groene peul die bij rijpheid zwart wordt. Het bladverliezende loof, dat in de winter verdwijnt, is ook erg sierlijk als het wiegt in de wind. Het bestaat uit bladeren die verdeeld zijn in drie ronde deelblaadjes, die lijken op die van luzerne of klaver. Deze plant ontwikkelt zich vanuit een bijzonder wortelstelsel dat zeer diep de grond in gaat om daar voedingsstoffen op te nemen en om te zetten, dankzij de aanwezigheid van symbiotische bacteriën in kleine wortelknolletjes. Net als alle vlinderbloemigen draagt deze baptisia bij aan het verrijken van de grond waarin hij groeit.

Baptisia's zijn naaste verwanten van de lupines, die in Europa veel bekender zijn. Maar ze zijn veel minder veeleisend wat betreft vocht, ook al delen ze met lupines een voorkeur voor zure grond. Verankerd op zeer robuuste wortelstokken kunnen ze lang in onze tuinen leven, maar hebben ze tijd nodig om zich te vestigen. De valse indigo 'Caspian Blue' kan perfect een kleine struik vervangen in een zonnige border. Hij vindt zijn plaats in een romantische tuin, een droogtetuin of in natuurlijke zones, bijvoorbeeld samen met de Linaria Peachy, esparcette en de Indigofera gerardiana. Hij is ook erg nuttig om verwaarloosde grond op te fleuren, zoals vaak rond een nieuwbouwhuis. Hij is ook prachtig in gezelschap van pastelkleurige voorjaarsbloeiers, zoals rozenstruiken of pioenen, of juist met de felroze bloemen van de struiksalie (Salvia microphylla 'Grahamii'). Zeer verticale vaste planten, zoals irissen of hoge sieruien, vormen een perfecte aanvulling op baptisia's, zowel qua kleur als textuur. Tot slot brengen de diepblauwe bloemen de chartreusekleurige bloei van vrouwenmantel prachtig tot zijn recht.

De Nederlandse naam 'valse indigo' komt van het gebruik dat sommige inheemse Amerikaanse volkeren maakten van deze verfplanten. Ze leveren namelijk kleurpigmenten die vergelijkbaar zijn met die van echte indigo (uit het Caribische geslacht Indigofera), maar van mindere kwaliteit.