Aloe harlana - Boomaloë

De Aloe harlana is een aloë van flink formaat, opgebouwd uit lange, vlezige, olijfgroene bladeren met strepen in lichtgroen, die samen een grote rozet vormen. Zijn uiterlijk wordt opgefleurd door een originele en aantrekkelijke voorjaarsbloei, in de vorm van hoge, vertakte bloeiwijzen met aren van buisbloemen in rood en oranje. Met een zeer exotische uitstraling is deze spectaculaire plant afkomstig van de hooggelegen hellingen van de Ethiopische Grote Slenk. Ze kan niet goed tegen strenge vorst, maar is bijzonder goed bestand tegen zomerdroogte. De teelt in de vollegrond is vooral weggelegd voor het mediterrane kustgebied en de Baskische kust, op een hellend en rotsachtig terrein in de volle zon. Hij doet het uitstekend in een grote pot op het terras, die in een kouder klimaat vorstvrij overwinterd moet worden.

De Aloe harlana behoort tot de Asfodelusfamilie (Asphodelaceae). Deze botanische soort werd ontdekt nabij het dorp Harla ten zuiden van de Grote Slenk-vallei in Ethiopië en beschreven in 1957 door Gilbert Westacott Reynolds. Hij groeit daar op grasrijke hellingen tussen 1500 en 1800 meter hoogte. Het is een forse soort, vrijwel zonder stengels, met vlezige bladeren en een wintergroen blad. Een volwassen plant bereikt onder goede omstandigheden ongeveer 1,50 meter hoogte in bloei, met een breedte van 1 meter. Hij vormt meestal solitaire rozetten, maar produceert soms kleine kolonies van individuele rozetten. Het blad bestaat uit stijve, lancetvormige bladeren van ongeveer 50 cm lang en 13 cm breed, licht concaaf, toelopend in een punt en voorzien van bruine tanden langs de rand. Het bladoppervlak is uniform halfglanzend, donker olijfgroen met lichte groene lengtestrepen en -stippels. De bloemen verschijnen in het voorjaar of de vroege zomer, afhankelijk van het klimaat, op een bloemstengel van 1,50 meter hoog, verdeeld in 3 tot 7 vertakkingen. Elke vertakking draagt een kegelvormige bloeiwijze. De langwerpige bloemknoppen zijn donkerrood-wijnkleurig en openen zich tot licht oranje buisbloemen, van onder naar boven in de aar, zodat de rode knoppen naast de oranje bloemen staan. Bloemen en knoppen hebben een glanzende textuur.

Een plant voor droge gebieden die zeer goed tegen zeewind bestand is. De Aloe harlana kan zowel in een grote pot worden gekweekt om het terras of balkon te decoreren, als in de vollegrond in een kusttuin. Aan de mediterrane kust, of aan de zuidelijke Atlantische kust, kan hij in de vollegrond worden geplant, omdat hij winterhard is tot ongeveer -5°C. Hij vormt een prachtig solitair exemplaar op een goed gedraineerde, hellende of rotsachtige standplaats, in een verhoogde border, en natuurlijk in een rotstuin of op een droge talud. Op andere plekken zet u hem in een grote pot die breder is dan hoog, om te genieten van zijn sterke persoonlijkheid op een terras met een eigentijdse of exotische inrichting. U kunt hem bijvoorbeeld combineren met agaven, schijfcactussen (Opuntia), ijskruid (Delosperma), of struikvormige wolfsmelk (Euphorbia mellifera).

Over Agaven en Aloë's:

Aloë's en agaven lijken op elkaar, maar behoren tot twee verschillende botanische families. Het belangrijkste onderscheid is dat de rozetten van aloë's vele jaren achtereen kunnen bloeien, terwijl de bloei van een volwassen agaverozet het einde van zijn leven betekent. Bij sommige Aloë-soorten ontstaan uit bladoksels nieuwe planten die over de verdroogde resten van de moederplant heen groeien. Bij agaven ontwikkelt de centrale bloeistengel zich vanuit de topknop. Bij aloë's ontstaan de bloemknoppen tussen de bladeren. Agaven zijn oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Amerika, terwijl aloë's alleen voorkomen in de zuidelijke helft van Afrika en op nabijgelegen eilanden in de Indische Oceaan.