Agave montana - Berg Agave

De Agave montana, of Bergagave, is geen woestijnplant, maar een robuuste bergsoort die vrij eenvoudig in onze tuinen is te acclimatiseren. Hoewel vaak de winterhardheid wordt benadrukt, wat vrij uitzonderlijk is voor een plant met zo'n exotisch uiterlijk, is de weerstand tegen intense vorst alleen bewezen als de plant wordt gekweekt in perfect gedraineerde grond en onder een droog klimaat, zonder winterregens. Deze zeldzame soort, die zich alleen via zaad voortplant, betovert door het mooie kleurcontrast van zijn brede, frisgroene bladeren die gedeeltelijk met een wit poeder zijn bedekt en zijn voorzien van zij- en einddoorns in een koperoranje kleur. Zijn rozet ontvouwt zich als een bloem, in een mooie, regelmatige komvorm, samengesteld uit talrijke in elkaar grijpende bladeren. Uitgerust met een formidabel wapenarsenaal dat enige afstand tot looproutes vereist, heeft hij een unieke architectonische aanwezigheid waarvan u kunt genieten, in de volle zon of halfschaduw, in een grote rotstuin, op een talud of in een verhoogd plantenbed, in de meeste van onze streken, zelfs in de bergen.

Hoewel het herkennen van agaves soms een zaak voor specialisten is, heeft de Agave montana unieke kenmerken die hem moeilijk te verwarren maken met enige andere.

Ontdekt eind jaren 90, groeiend tussen 3000 en 3500 meter hoogte in de lichte ondergroei van de bergen in het noordoosten van Mexico, is dit een botanische soort met een vrij langzame groei die behoort tot de agavefamilie (Agavaceae), net als de Yucca's en ook de Tuberoos. Deze kruidachtige, meerjarige vetplant heeft wortelstokken en plant zich over het algemeen voort via zijn zaden en produceert nooit dochterrozetten. Hij heeft vrijwel geen bovengrondse stengels. Zijn dichte, opstaande komvormige rozet bereikt gemiddeld 1 meter hoogte en 1,20 meter diameter op volwassen leeftijd. Hij is samengesteld uit frisgroene bladeren, waarvan de basis onregelmatig bedekt is met een witte waslaag (pruina) die als golfjes licht op de opperhuid van de plant vormt. Ze zijn breed aan de basis, vrij hol, opstaand, en versmallen onder een scherpe hoek naar de punt. Het uiteinde van elk blad eindigt in een lange doorn in een oranje-koperen kleur. De bladrand is voorzien van regelmatig verdeelde doorns, in dezelfde oranje tint. Wanneer een rozet volwassen is, na vele jaren, produceert hij een bloemstengel die soms 3 meter hoog kan worden. Deze draagt enkele horizontale vertakkingen. De vertakkingen dragen afgeplatte en bolvormige pluimen. De rozet, die monocarpisch wordt genoemd, sterft af na de bloei die enkele maanden duurt.

Deze zeer winterharde agave vindt zijn plek in een grote rotstuin, een zuidelijk geëxponeerde helling, of aan de rand van een droge tuin, waar zijn opvallend grafische silhouet afsteekt tegen een mineraal decor, zeer sober, afgewisseld met enkele wilde grassen zoals Stipa ichu of de reuzenvedergras (Stipa gigantea). Je kunt hem daar combineren met Nolina hibernica die hem vaak vergezelt op de hoge Mexicaanse toppen. Hij past bij allerlei winterharde maar exotisch ogende planten zoals schijfcactussen en andere opuntia's, bij de reuzenvenkel, bij redelijk winterharde zuilcactussen (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata), allemaal even zuinige planten. Een goede manier om agaves te laten uitkomen is door aan hun voet droogteminnende bodembedekkers te plaatsen: teunisbloemen, Osteospermum, dwergalsem, loodkruid (Cerastostigma plumbaginoides), Delosperma cooperi, waarvan het loof het gat maskeert dat leeg blijft na het afsterven van een plant. Je kunt deze agave ook in een pot op het terras kweken, tussen een collectie cactussen, door zorgvuldig de zonnigste plek te kiezen. Denk eraan deze prachtige plant uit de buurt van looproutes en jonge kinderen te houden!

De Agave is ook een eetbare plant, waarvan in Mexico mescal wordt gemaakt, een alcoholische drank verkregen door fermentatie van zijn suikerrijke sap. Hij wordt ook gebruikt in de traditionele geneeskunde in Mexico, Brazilië en India en heeft bewezen schimmelwerende eigenschappen. De bloeiwijzen zijn zeer rijk aan nectar en stuifmeel en trekken tal van bestuivende insecten aan.