Agave Kikijokan

De Agave Kikijokan is een van de meest decoratieve vormen van de Agave parryii, en een van de meest gezochte. Ontdekt in 1982 in een kleine botanische station in Mexico, lijkt hij van veraf op een grote artisjok of een grijsblauwe bol, vanwege zijn brede en korte, duidelijk onderbroken bladeren die eindigen in een grote roodachtige, gedraaide doorn. De variëteit truncata is een verzamelplant voor liefhebbers van vetplanten, waarvan de teelt in de vollegrond is voorbehouden aan milde, mediterrane klimaten. Zijn bescheiden formaat maakt het echter mogelijk om hem in pot te kweken op een tegen kou en vocht beschutte standplaats overal elders.

Oorspronkelijk afkomstig uit een kleine, gelokaliseerde regio in het hart van Mexico, behoort hij tot die agaves die recent in het wild zijn ontdekt en in cultuur zijn vermeerderd door enthousiastelingen die altijd op zoek zijn naar exotische planten die onze koude, vochtige winters kunnen overleven. Vanwege zijn zeldzaamheid lijkt het een vorm te zijn die direct afstamt van de Agave parryii var. parryii. Deze langzaam groeiende soort is aangepast aan halfwoestijnklimaten, zeer heet in de zomer, mild en vochtiger in de winter. Hij behoort tot de agavefamilie (Agavaceae), net als de Yucca's. Deze kruidachtige, meerjarige vetplant heeft wortelstokken die uitlopers kunnen produceren, maar hij heeft vrijwel geen bovengrondse stengels. Hij bestaat uit enkele zeer brede bladeren met een breed afgeronde top. De einddoorn, zwart tot zwartrood, vaak gedraaid, lijkt aan het uiteinde van het blad geplakt te zijn. De bladschubben liggen dakpansgewijs over elkaar heen, zoals de leien van een dak, en vormen een rozet die bij volwassenheid 40 cm hoog en 60 cm breed is. Glad, stijf en zeer dik, met een licht grijsblauwe kleur, zijn de bladeren omzoomd met doorns. Wanneer een rozet volwassen is, produceert hij na vele jaren een bloeistengel die 1 m tot 1,25 m hoog wordt. Horizontaal vertakt draagt hij afgeplatte, bolvormige pluimen bestaande uit een myriade kleine geelgroene bloemen. De rozet, die monocarpisch wordt genoemd, sterft af na de bloei die enkele maanden duurt. Een van de kenmerken van deze vorm is dat hij weinig of geen kleine zijrozetten produceert om zijn voortbestaan te verzekeren.

Deze verzamelagave vindt zijn plaats, in een mild klimaat, in een grote rotstuin of aan de rand van een droge tuin, waar zijn opvallend grafische silhouet prachtig afsteekt tegen een zeer minimalistisch, mineraal decor, afgewisseld met enkele wilde grassen zoals Stipa ichu of de Stipa gigantea. Je kunt hem daar associëren met de schijfcactus (Opuntia ficus-indica), de reuzenvenkel (Ferula communis) en vrij winterharde zuilcactussen (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata), allemaal even zuinige planten. Je kunt deze agave ook in een pot op het terras kweken, tussen een collectie cactussen, door zorgvuldig de zonnigste plek te kiezen, beschermd tegen winterregens, om een decor te creëren geïnspireerd op ommuurde tuinen en patio's aan de andere kant van de wereld.

De Agave is ook een eetbare plant, waarvan in Mexico mescal wordt gemaakt, een alcoholische drank verkregen door fermentatie van zijn suikerrijke sap. Hij wordt gebruikt in de traditionele geneeskunde in Mexico, Brazilië en India en heeft bewezen schimmelwerende eigenschappen. De bloeiwijzen zijn zeer rijk aan nectar en stuifmeel en trekken veel bestuivende insecten aan.