Rosa cannabifolia - botanische roos

De Rosa cannabifolia, voorheen Rosa alba cannabina genoemd, draagt ook de naam Hennepbladroos. Dit komt door het uiterlijk van het blad, dat kan doen denken aan de gelijknamige plant en aan zijn vermoedelijke voorouder, de Rosa (x) alba of witte roos, een onverschrokken struik van Europese herkomst. Deze bijzondere, vrij zeldzame botanische rozestruik ontwikkelt stengels die bijna doornloos zijn en een ongebruikelijk loof met lange, smalle bladeren in een grijsgroene kleur. Het is een niet-doorbloeiende roos die eind voorjaar kleine, halfgevulde bloemen produceert in een wit dat nauwelijks roze aangelopen is en licht geurend zijn. Echt weinig eisend, robuust en winterhard, doet deze rozestruik het goed in elke voldoende diepe bodem en op een zonnige of halfbeschaduwde standplaats.

De Rosa cannabifolia (synoniem Rosa alba var. cymbaefolia) is een roos die spontaan in cultuur is ontstaan en in 1807 door Flobert werd ontdekt in een Luxemburgse tuin. Ze wordt weinig beschreven in de literatuur en haar herkomst is onduidelijk; volgens sommige auteurs is ze waarschijnlijk ontstaan uit een mutatie van Rosa (x) alba semiplena, anderen neigen meer naar een hybride oorsprong. Het is een kleine, bijna doornloze struik met een wat stugge, bossige groeiwijze. Hij bereikt gemakkelijk een hoogte van 1,20 m, soms wel 1,50 m, en een breedte van 1 m, met een gemiddeld groeitempo. De jonge scheuten zijn blauwgroen van kleur en licht gestekeld. De twijgen dragen bladverliezende bladeren die tegenover elkaar staan, en niet afwisselend zoals bij andere Alba-rozen. Ze zijn opgedeeld in dunne, zeer langwerpige deelblaadjes die langs de middennerf gevouwen zijn, in een matte, donkergrijze groene kleur. De bloei vindt plaats in mei-juni, afhankelijk van het klimaat. De bloemen zijn halfgevuld tot gevuld, wat informeel van vorm en klein van stuk. Ze tonen vaak een centraal 'pomponnetje' dat lijkt te rusten op een krans van bredere, afgeplatte bloemblaadjes, een beetje zoals de bloemen van sommige pioenen. Het hart van de bloem, met een zweem van geel en groen, bevat enkele meeldraden. Deze rozestruik lijkt vrij gevoelig voor roest in een vochtig klimaat.

De hennepbladroos is een mooie botanische curiositeit die vooral gewaardeerd wordt om het grafische karakter van zijn loof. Je kunt hem planten in een border met bloeiende struiken, of in een grote rozentuin. Hij past in een wat natuurlijke tuin of in de tuin van een nieuwsgierige tuinier of een kenners van rozen. Bovendien is het een zeer sterke struik eenmaal hij is aangeslagen.

Hoewel de passie voor botanische rozen en hun directe hybriden niet wijdverspreid is, is ze ruimschoots gerechtvaardigd, vooral in arme gronden of onder moeilijke klimatologische omstandigheden: deze rozestruiken zijn niet alleen de voorouders van onze moderne rozen, maar over het algemeen ook robuuster en zeer betrouwbaar.