Rosa Ispahan - Historische roos

De oude roos Ispahan, ook wel verkocht onder de naam Pompon des Princes of roos van Ispahan, is een prachtige afstammeling van de damascenerroos. Hij valt op door een lange, geurende bloei in het voorjaar en de zomer die maar liefst zes weken aanhoudt. De goed gevulde bloemen, in een verloop van zuiver roze, staan in royale trossen boven een ziektevrij blad. De struik is opgaand, krachtig en zeer robuust. Zijn rozen verspreiden een heerlijke geur in een hele hoek van de tuin bij warm weer en zijn uitstekend geschikt als snijbloem. In de tuin past deze rozestruik perfect in een informele haag.

De roos Ispahan is sinds 1832 in cultuur en het is zeer waarschijnlijk dat hij geïmporteerd is vanuit de Perzische stad Isfahan. Dit ras werd in Engeland geïntroduceerd door Norah Lindsay. Zijn voorouder, de damascenerroos (Rosa x damascena), is een botanische soort van onbekende herkomst, mogelijk in 1254 meegenomen uit het Heilige Land door Robert de Brie tijdens een kruistocht. Tegenwoordig komt de oorspronkelijke damascenerroos min of meer spontaan voor in Syrië, Marokko, Andalusië en de Kaukasus. Specialisten denken dat deze hybride drie hoofdvoorouders heeft: de gallische roos Rosa gallica, Rosa phoenicia of Rosa moschata en Rosa fedtschenkoana. Tot zijn nakomelingen behoren de geurige Bulgaarse roos 'Trigintipetala', Rosa x damascena 'Versicolor' (synoniem 'York et Lancaster'), Madame Hardy, de roos 'Celsinia' en onze Ispahan (synoniem Pompon des Princes).

De oude roos Ispahan is een mooie struik met een vrij snelle groei en een opgaande, zelfs licht klimmende habitus, die ongeveer 1,80 m hoog wordt en 1,30 m breed. Bij regelmatige snoei wordt hij voller. De twijgen dragen sterke, gekromde doornen en kleine stekels. Het blad is verdeeld in vrij lichtgroene deelblaadjes en is opmerkelijk gezond. Dit bladverliezende loof valt in het najaar. Deze roos bloeit rijkelijk van juni tot juli, met trossen van wel 15 bloemknoppen die om beurten openen tot bloemen van 8-9 cm in doorsnee. Elke bloem bestaat uit 17 tot 25 bloemblaadjes die in kwarten zijn gerangschikt. Het hart van de bloem is vrij intens roze, de buitenkant is lichter. De geur van damascenerrozen, die uitgebreid is bestudeerd, bevat meer dan 400 componenten. Hij is sterk, aangenaam en blijft hangen in gedroogde of verwelkte bloemen. De vruchten zijn bijna eivormig, rood en gewimperd. Dit ras verdraagt zeer hete, droge zomers uitstekend, mits hij in halfschaduw in een diepe grond staat.

Hoewel later opzij gezet voor doorbloeiende hybride rassen, zijn botanische rozen toch sterke planten met een rijke geschiedenis. Het zijn struiken zoals de roos van Ispahan die de faam van deze planten hebben gemaakt. Deze roos hoort thuis in de tuin van een liefhebber van oude en botanische rozen, in een geurentuin en zelfs in een bloeiende haag. Hij draagt bij aan de uitbundigheid van borders met zomerbloeiende struiken en landschappelijke hagen, in combinatie met buddleia's, witte spirea's, abelia's of seringen. Zijn krachtige ontwikkeling verdient een zorgvuldige aanplant, met een onderlinge afstand van 1 meter. Als u genoeg ruimte heeft, zijn Engelse, Oude of Struikrozen prachtig als ze in groepjes van drie worden geplant. Ze groeien samen tot 'één' weelderige struik die nog royaal zal bloeien.