Clematis montana Marjorie - Bergbosrank

De Clematis ‘Marjorie’, in de volksmond ook wel bosrank ‘Marjorie’ genoemd, is herkenbaar aan haar halfgevulde tot gevulde bloemen in een ongebruikelijke kleurencombinatie van zalmroze, licht koper en crème. De smalle, puntige bloemblaadjes en hun geborstelde, nonchalante uitstraling onderscheiden haar van de gebruikelijke enkelbloemige Montana-cultivars. Deze krachtige variëteit bloeit uitbundig in het late voorjaar, tegen een jong bladerdek met een bronzen tint. Ze klimt langs een grote pergola, een stevige schutting of een boom die sterk genoeg is om haar weelderige groei te dragen.

Deze bosrank behoort tot de Ranonkelfamilie (Ranunculaceae) en tot de tuinbouwkundige groep van de dubbelbloemige Montana's. Ze is ontstaan uit een zaailing van Clematis montana var. wilsonii, een botanische vorm die oorspronkelijk uit het zuidwesten van China komt. 'Marjorie' werd in het Verenigd Koninkrijk verkregen door Marjorie Free, naar wie ze vernoemd is, en werd in 1980 geïntroduceerd door de Engelse kweker Jim Fisk. Het is een houtige, bladverliezende klimplant die een hoogte van 6 meter en een breedte van 3 meter kan bereiken. Dankzij haar snelle groei bedekt ze in enkele jaren een groot oppervlak. Haar dunne stengels hechten zich aan draden, takken of spijlen doordat de bladstelen zich om de steun heen winden. De bladeren bestaan uit drie ovale, getande deelblaadjes. Aanvankelijk zijn ze bronskleurig tot purperbrons, maar ze vergroenen naarmate ze zich ontwikkelen. Afhankelijk van het klimaat, tussen mei en juni, bedekken de in het voorgaande jaar gevormde takken zich met bloemen van 5 tot 7 cm in diameter. Ze bestaan uit meerdere rijen smalle bloemblaadjes die puntig toelopen. De buitenste bloemblaadjes, crème tot lichtroze, zijn vaak voorzien van een lichte middenstreep; de binnenste bloemblaadjes vertonen diepere tinten, zoals zalmroze of rosé koper. De intensiteit van de kleuren en het aantal bloemblaadjes kunnen enigszins variëren afhankelijk van de weersomstandigheden en de leeftijd van de plant. Crèmekleurige meeldraden met gele helmknoppen sieren het hart van de bloem. Na de bloei verschijnen er pluizige vruchten die nog enige tijd decoratief blijven. Deze variëteit geeft de voorkeur aan een diepe, vochthoudende maar niet doorweekte bodem. Ze verdraagt kleiachtige grond mits deze goed gedraineerd is, evenals kalkhoudende grond. In noordelijke streken kan ze op een zonnige plek worden geplant. Met een winterhardheid van ongeveer -15 °C heeft ze op het vasteland en in bergachtige tuinen een beschutte standplaats nodig, uit de koude wind.

Deze grootbloemige bosrank 'Marjorie' plant u tegen een gevel met stevige draden, tegen een pergola of aan de voet van een goed gevestigde boom, zoals een sierappel met een stevig gestel. Ze is minder geschikt voor een trellis, dat snel door haar weelderige groei zal worden overweldigd. Voor een langere bloeiperiode kunt u haar combineren met de Clematis viticella ‘Alba Luxurians’, waarvan de witte, groen getinte bloemen in de zomer verschijnen. Aan de voet van ‘Marjorie’ vormen de Aquilegia vulgaris ‘Green Apples’, de Geranium macrorrhizum ‘Spessart’ en de Brunnera macrophylla ‘Jack Frost’ een prachtig voorjaarsborder in crème-, roze-wit-, blauw- en zilvertinten. Deze vaste planten houden de bodem beschaduwd en gedijen goed in humusrijke grond die in de zomer niet te snel uitdroogt.