Yucca whipplei

De Yucca whipplei, soms Hesperoyucca blauw genoemd vanwege de grijsblauwe kleur van het blad, behoort tot die vrij bijzondere planten afkomstig uit de droge gebieden van Noord-Amerika. Hij vormt vlak boven de grond een dichte maar sierlijke bol, bezet met lange, smalle en stijve bladeren, en produceert op een mooie dag een unieke maar spectaculaire bloeistengel. Deze is beladen met een veelheid aan bolronde, wasachtige bloemen, aan de buitenkant groen getint, en naar beneden gericht. Deze bloei markeert het einde van het leven van de rozet, die zijn voortbestaan verzekert door veel uitlopers te ontwikkelen. Geef deze plant een ereplaats; hij zal uw decor voorzien van een exotisch tintje en de uitstraling van de grote ruimte. Hij excelleert in een droge tuin of als middelpunt van een grote rotstuin.

Afkomstig uit de heuvels van Californië en Neder-Californië, is de Hesperoyucca whipplei, net als wintergroene ceanothus, een bewoner van het chaparral, een vegetatievorm die lijkt op onze macchia en garrigue. Het is een laaglandplant (van 0 tot 300m) die zowel lange periodes van droogte als korte vorst tot ongeveer -15°C verdraagt, in poreuze grond. Het is een stamloze, rhizomateuze plant uit de agavefamilie, met een vrij langzame groei, die meer dan 1 m in doorsnee kan innemen. De Yucca whipplei vormt een sierlijke, zeer dichte bol, bestaande uit een veelheid van vrij stijve bladeren. De bladeren bereiken, afhankelijk van de groeiomstandigheden, een lengte van 25 cm tot 1,15 m en een breedte van 7 mm tot 2 cm. Ze zijn lijnvormig, fijn getand langs de rand en eindigen in een sterke stekelpunt. Hun kleur is een zacht grijs-groen-blauw. De bloei vindt plaats na ongeveer 5 jaar teelt, van juni tot augustus. Bij deze soort is de bloeiwijze uniek en steekt ver uit boven het blad. Hij ontwikkelt zich zeer snel aan de top van een stengel van 3 m tot 3,50 m hoog en 70 cm breed. Honderden bloemen, in de vorm van hangende klokjes van 3 cm in diameter, komen open op deze vertakte pluimvormige bloeiwijze. Ze zijn crèmewit, met een groene of paarse tint aan de achterkant van de bloemblaadjes, en hebben een wasachtige textuur. De vrucht vormt zich niet in ons klimaat, door afwezigheid van de natuurlijke bestuiver van de plant. Het is een droge, gevleugelde capsule die bij rijpheid opensplijt om het zaad vrij te geven. De bladrozet sterft af na de bloei, maar er ontstaan vertakkingen aan de basis: deze groep klonen stelt de plant in staat om verder te groeien en zich voort te planten.

In de natuur groeit de Yucca whipplei vaak samen met eiken en dennen, op rotsachtige en licht beboste heuvels die sterk lijken op de heuvels in ons mediterrane achterland. In onze warme en droge streken komt hij zo het best tot zijn recht in de tuin, oprijzend tussen de rotsen tegen een achtergrond van wintergroen loof en laagblijvende struiken zoals rozemarijn, kruipende ceanothus en steeneik. Hij vindt ook zijn plaats op een grote, droge helling, als middelpunt van een rotstuin in exotische of moderne stijl, of zelfs bij een zwembad, mits de grond goed is voorbereid. Het is raadzaam hem wat uit de buurt van looproutes en jonge kinderen te plaatsen, vanwege de scherpe punten van de bladeren. Deze plant is simpelweg prachtig solitair, begeleid door een tapijt van muurbloemen (Cerastium), van Cerastostigma plumbaginoides, van Delosperma of van een droogteminnend gazon zoals Zoysia tenuifolia (Mascarenengras). Je kunt hem ook combineren met agaves, schijfcactussen en redelijk winterharde zuilcactussen (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) en met even spectaculaire en zuinige struikaloë's. Je kunt hem ook in een zeer grote pot op het terras zetten, samen met grote siergrassen, andere yuccasoorten, of een Cassia corymbosa...