Phymosia umbellata - Phymosia

De Phymosia umbellata is een Mexicaanse struik van zeldzame elegantie, verwant aan abutilons, hibiscus en lavatera's, die we vaker zouden moeten zien in onze kusttuinen of tuinen met een mild klimaat. Zijn abutilonachtige bloemen, in een diep karmijnrood verlicht door een keelzuiver wit, vormen samen met zijn grijsgroene, fluweelzachte wijnbladachtige bladeren een prachtig schilderij, van de zomer tot de eerste kou, op een plant die in de vollegrond meer dan 3 meter hoogte kan overtreffen. Afgezien van zijn beperkte vorstbestendigheid (tot ongeveer -8°C), is de Phymosia umbellata niet moeilijk te telen in de volle zon of halfschaduw, in elke goede, goed doorlatende tuingrond. Hij past gemakkelijk in een bloeiende haag, komt mooi uit solitair bij een pad, of beschut tegen een muur die hem beschermt, of zelfs in een grote pot op het terras, die in koude streken in de winter vorstvrij kan worden overwinterd.

De Phymosia umbellata, vroeger Sphaeralcea umbellata genoemd, is een struik die behoort tot de grote familie van de Malvaceae. Hij is endemisch in de bossen van de regio Mexico-Stad, waar een intertropisch klimaat heerst dat getemperd wordt door de hoogte, droog in de winter, warm in het voorjaar en regenachtig in de zomer. In de natuur kan hij 5 tot 6 meter hoog worden, maar zal hij in onze tuinen met een mild klimaat meestal uitgroeien tot ongeveer 3 meter hoog en 1,50 meter breed. Zijn groeiwijze is bossig, rond, ondersteund door twijgen bedekt met een witachtig dons. Zijn groei is snel. Hij bloeit zeer lang als het weer zacht blijft en zijn kortstondige bloemen, die binnen 24 uur verwelken, vernieuwen zich voortdurend van juli tot december. De grote, met lichtgrijs dons bedekte bloemknoppen zijn gegroepeerd in kleine trossen van 3 tot 4 stuks in de bladoksel, ze komen na elkaar open. Elke bloem, die tot 7 cm in doorsnee meet, bestaat uit 5 in een kommetje gerangschikte bloemblaadjes, met een satijnachtige textuur, in een intens karmijnrode kleur, met een witte basis. Het centrum van de kroon wordt ingenomen door een witte zuil. De door bestuivende insecten bestoven bloemen veranderen in vruchten die bestaan uit talrijke dicht opeengepakte zaden, die lijken op die van stokrozen en zich even gemakkelijk uitzaaien. Het blad van de Phymosia umbellata blijft in milde klimaten in de winter aan de plant, tot ongeveer -5°/-6°C. Het bestaat uit grote handvormige bladeren met een doorsnee tot 20 cm, ingesneden in onregelmatige lobben. Ze zijn aan de bovenkant bedekt met dons, wat ze zachte grijze reflecties geeft. Deze struik is in staat om vanuit de wortelstok opnieuw uit te lopen na korte vorstperiodes van ongeveer -8°C, mits de wortelstok beschermd is (vooral de eerste twee jaar) en de bodem relatief droog blijft.

De Phymosia umbellata zal het goed doen in veel streken die gespaard blijven van strenge vorst, Atlantische of mediterrane gebieden. Hij houdt van lichte, warme standplaatsen en neemt genoegen met lichte schaduw in de zuidelijke streken. Zet hem beschut tegen harde wind, in een bodem die tot eind zomer een beetje vochtig blijft. Hij kan worden gebruikt in een middelgrote haag, in combinatie met struikachtige lavatera's, Berberis atropurpurea voor het contrast in het loof, een Polygala, of bijvoorbeeld bij een struikklaver (Lespedeza thunbergii) die zijn bloei in het late najaar zal begeleiden. Hij zal ook prachtig staan solitair of op de achtergrond van een vasteplantenborder samengesteld uit bijvoorbeeld najaarsasters of struikachtige salies met blauwe bloemen.