Maackia amurensis - Japanse zilverboom

De Maackia amurensis, ook wel Amoer-maackia genoemd, is een van die kleine, perfect winterharde en makkelijk te kweken bomen die nog weinig bekend zijn bij tuiniers. Deze neef van de goudenregen, de albizzia en de honingboom is interessant vanwege zijn perfecte winterhardheid, een brede, dichte kruin die hem een mooie aanwezigheid in de tuin geeft, en de prachtige zeer zilvergrijze kleur van zijn jonge scheuten die net zo decoratief zijn als zijn zomerbloei met witte, nectarrijke bloemen, in rechtopstaande trossen waar talrijke vlinderbloemen dicht opeen staan. Weinig eisend en tolerant ten opzichte van de bodem, past deze uitstekende kleine schaduwboom zich aan aan elke goed gedraineerde grond zonder teveel kalk en blijkt hij, volgens sommige Amerikaanse bronnen, bestand tegen zomerdroogte.

De Maackia amurensis behoort tot de 8 soorten struiken en bladverliezende bomen die dit geslacht uit de familie van de vlinderbloemigen (Fabaceae) vormen, oorspronkelijk afkomstig uit China en het Verre Oosten. Siberië, Mantsjoerije, Japan en Korea zijn de bakermat van deze kleine boom die houdt van zon en de nabijheid van waterlopen. Hij is in staat om water diep te zoeken en stikstof te synthetiseren bij zijn wortels, zoals veel planten uit zijn familie. De groei van deze struik is eerder langzaam, afhankelijk van de groeiomstandigheden. De maackia ontwikkelt een of meerdere korte stammen die zich vertakken in verschillende hoofdtakken op 70-80 cm van de grond. De kruin is rond en uitgespreid, open, en krijgt in de loop der jaren een parasolachtige vorm. Uiteindelijk bereikt de boom ongeveer 10 meter hoogte bij 12 meter breedte. De schors, glanzend, is bruin van kleur, soms getint met brons-koper, en schilfert licht af bij oudere planten. De jonge twijgen zijn behaard en worden later kaal en bezaaid met uitstekende lenticellen.

De jonge scheuten van deze boom zijn bedekt met haren, bijzonder decoratief, ze lijken bedekt met rijp. Ze ontvouwen zich tot jonge bladeren met een zilverkleurige onderkant. Het volwassen blad is samengesteld uit geveerde bladeren, 20 tot 30 cm lang, verdeeld in 7 tot 11 deelblaadjes, van een grijsgroene tot olijfgroene kleur die oplicht in de zon. Het najaarsblad is bruin van kleur.

De bloei vindt plaats van juni tot augustus, afhankelijk van het klimaat, meer of minder overvloedig afhankelijk van het jaar. De kleine vlinderbloemen zijn zeer talrijk en verzameld in rechtopstaande trossen van 10 tot 15 cm hoog. Wit tot zeer lichtgeel van kleur, zijn ze licht geurend, nectarrijk en dragen ze bij aan de biodiversiteit. Ze worden gevolgd door de vorming van platte, langwerpige peulen van 3 tot 6 cm lang, die van groen naar bruin verkleuren en niervormige zaden bevatten.

In de tuin is de Maackia amurensis een uitstekende kleine schaduwboom, met een verzorgde uitstraling die in de winter de zon doorlaat: je kunt hem bijvoorbeeld plaatsen bij een terras of bij de ingang van de tuin, niet ver van de poort. Hoewel hij minder spectaculair is dan de albizzia, is hij veel winterharder, wat het mogelijk maakt hem aan te planten in vele regio's, zelfs op arme grond. Plant hem solitair of voor een heestergroep, samengesteld uit bijvoorbeeld Tamarix tetrandra, Callistemon viminalis of Chilopsis linearis die van dezelfde sfeer houden. Je kunt hem ook begeleiden met de Amerikaanse honingboom Gleditsia 'Sunburst', de Californische peperboom Schinus molle (in een mild klimaat), de wilg Salix exigua, of struiken of kleine bomen met licht blad en een subtiel exotische uitstraling die zijn discrete charme niet zullen overschaduwen.