Westringia glabra - Australische rozemarijn

De Westringia glabra, beter bekend als Australische rozemarijn, vertoont gelijkenis met onze mediterrane struik. Beide behoren tot dezelfde botanische familie, de Lipbloemenfamilie (Lamiaceae). Met zijn snelle groei ontwikkelt de Westringia een vertakte, vrij regelmatige structuur. Zijn donkergroene, zeer fijne loof vormt een perfecte achtergrond voor zijn lange, lichtpaarse bloei. De beperkte winterhardheid van deze struik maakt hem vooral geschikt voor de zachte kustgebieden en warme standplaatsen in Nederland, waar hij goed tegen droge zomers kan. Op andere plekken kan hij gemakkelijk in een kuip worden gekweekt om een mediterrane sfeer op het terras te brengen. In de winter moet hij dan wel vorstvrij worden overwinterd.

De Westringia behoort tot de Lipbloemenfamilie (Lamiaceae), een rijke familie met 6000 soorten waaronder veel aromatische planten (Munt, Lavendel, Basilicum...). Net als alle Westringia-soorten (25 in totaal) is de W. glabra afkomstig uit Australië, waar hij in het wild groeit in het zuidoosten van het vasteland.
Het is een snelgroeiende struik, die meestal niet meer dan drie seizoenen nodig heeft om zijn volwassen maat te bereiken. Hij vormt min of meer een bol met een diameter van 1,25 m tot 1,50 m. Hij kan iets hoger worden en een soort afgeronde kegel vormen. Zijn stengels hebben een vierkante doorsnede, typisch voor de Lipbloemenfamilie, en zijn groen als ze jong zijn, later bruin wanneer ze verhouten. De structuur is erg vol, er zijn veel hoofdtakken die rijkelijk vertakken, wat hem tot een uitstekende plant voor een lage haag maakt, die overigens ook goed tegen snoei kan. De lancetvormige bladeren zijn erg klein, ongeveer 1,5 cm lang en een paar millimeter breed. Ze staan meestal met vier bij elkaar in kransen die etages op de stengels vormen. Elk blad zit vast aan een van de vier zijden van de stengel, wat een bijzonder grafisch effect aan de struik geeft. Hun kleur is donkergroen, soms een beetje blauwachtig, en hun oppervlak is een beetje ruw en vrij taai. De beperkte bladoppervlakte is, zoals vaak bij planten, een goede indicator voor droogteresistentie.
De bloei begint in maart op de warmste plekken en zet zich voort gedurende de hele lente tot in de vroege zomer, soms zelfs iets langer. De bloemen staan soms alleen, maar vaker in kransen net als de bladeren. Ze zijn ongeveer 2 cm lang en hebben een typische lipbloemige vorm, met een bovenlip die licht gespleten is in twee lobben, terwijl de onderlip in drie lobben is verdeeld, waarvan de middelste iets groter is dan de twee zijkanten. Hun kleur varieert per exemplaar tussen blauwpaars en lila, maar is in alle gevallen licht. De keel is bovendien bedekt met kleine, donkerdere stipjes die de originele vorm van de kroon benadrukken. De bloemen zijn vrij talrijk, maar creëren door hun kleine maat geen massaal effect. De bloei is dus niet spectaculair, maar wel aangenaam, en heeft het voordeel dat hij lang aanhoudt.

De Westringia glabra is een struik die geschikt is voor warme en beschutte standplaatsen in Nederland, omdat hij kan afsterven vanaf ongeveer -5°C, vooral als de grond niet drainerend genoeg is. Deze grens daargelaten, blijkt hij heel gemakkelijk te kweken in de meeste grondsoorten. Hij verdraagt echter wat minder goed zeewind dan de Westringia fruticosa, waar hij visueel sterk op lijkt. Plant hem als lage haag, die u eenmaal per jaar naar wens kunt snoeien, of in een border naast andere planten met een 'mediterraan' karakter. Hij combineert perfect met de Oleander (Nerium oleander), waarvan de bloei de zijne overneemt in een breed kleurenpalet, afhankelijk van de gekozen variëteit. Denk ook aan het combineren van verschillende bladstructuren, bijvoorbeeld met een Ceanothus impressus 'Lemon & Lime', met geel-groen bont blad, die in het voorjaar intense blauwe bloemen produceert. Op de achtergrond zorgt een Lagerstroemia met donker blad, zoals de Lagerstroemia indica 'Black Solitaire', voor een prachtig totaalbeeld dat de hele zomer culmineert met de felroze bloei van deze struik.