Viburnum cylindricum - Sneeuwbal

De Viburnum cylindricum vormt een mooie, bossige struik die in alle richtingen tot wel 3 meter hoog kan worden en wordt gewaardeerd om zijn originele blad. De overhangende bladeren zijn bedekt met een waslaag die grijs wordt en het geheel een donker blauwgroene kleur geeft. Vanaf juni verschijnen er platte schermen met witte buisbloemen met lila meeldraden, gevolgd door eivormige rode vruchten die naar zwart verkleuren. Deze sneeuwbal met buisbloemen komt goed tot zijn recht solitair, in een border of als haag. Het is een makkelijke en winterharde struik die weinig onderhoud vraagt en houdt van een matig vochtige tot vochtige, goed doorlatende bodem, bij voorkeur niet kalkhoudend.

Behorend tot de kamperfoeliefamilie (Caprifoliaceae) of Viburnaceae, afhankelijk van de classificatie, omvat het geslacht Viburnum talrijke soorten bladverliezende of groenblijvende sneeuwballen, met een min of meer geurende bloei. De Viburnum cylindricum, ook bekend als Viburnum coriaceum, is afkomstig uit Zuidoost-Azië, met name China en de Himalaya. Deze soort werd in 1892 vanuit Yunnan in Frankrijk, in Parijs, geïntroduceerd. Hij onderscheidt zich door zijn met een waslaag bedekte bladeren die hem een blauwgroen uiterlijk geven en door zijn buisbloemen die in platte schermen zijn verenigd, wat hem de naam 'cylindricum' heeft gegeven. Deze sneeuwbal met buisbloemen vormt een mooie, ronde struik met groenblijvend loof. Zijn bladeren worden gedragen door wrattige takken. Ze hebben verschillende vormen, afhankelijk van hun oorsprong. Getand als ze jong zijn, worden ze gaafrandig op volwassen leeftijd. Meestal lang en puntig, zijn ze vaak overhangend. Ze hebben de bijzonderheid dat ze bedekt zijn met een waslaag die het blad een zilverachtige glans geeft. Er wordt gezegd dat de Chinezen ze gebruikten om boodschappen over te brengen, omdat je erop kunt schrijven. Van juni tot augustus vormen zich platte bloeiwijzen met een diameter van 8 tot 15 cm, bestaande uit witte buisbloemen met paarse meeldraden. Ze zijn licht geurend. Daarna volgen rode bessen die zwart worden.

In de tuin gedijt deze groenblijvende sneeuwbal goed in de zon of halfschaduw in een matig vochtige tot vochtige, goed doorlatende en idealiter niet-kalkhoudende bodem. Deze meegaande plant vraagt weinig onderhoud. Hij komt goed tot zijn recht als solitair om zijn bijzondere blad te benadrukken, op de achtergrond van een border of in een vrije en gevarieerde haag. Winterhard tot ongeveer -15°C, verliest hij soms zijn blad als de temperaturen onder dit punt dalen. Zijn bloei trekt bestuivende insecten aan en zijn vruchten zijn een feest voor vogels.