Salix aurita - Arctische wilg

De Salix aurita, ook wel geoorde wilg genoemd, is een wilg met een beperkte groei en een zeer bossige vorm, die zelden in tuinen wordt gekweekt. Deze soort dankt zijn naam aan de kleine, ronde, niervormige aanhangsels aan de basis van elk blad, die op kleine oortjes lijken. De late, voorjaarsbloei is zeer rijk aan nectar en stuifmeel en is behoorlijk decoratief op de kale takken. Op vrouwelijke planten worden later mooie, witte en zijdezachte vruchtkatjes gevormd. De Salix aurita is een pioniersplant die zich thuis voelt in de volle zon op vochtige en zure grond, bijvoorbeeld langs de waterkant. Hij is zeer geschikt om oevers en taluds te verstevigen en vormt een goede windbreker in kustgebieden.

De geoorde wilg behoort tot de wilgenfamilie (Salicaceae). Hij is inheems in West-Europa, waar hij nog steeds te vinden is op vochtige, zonnige plekken op zure, soms zelfs veenachtige grond. Met zijn langzame groei vormt hij een flinke struik die niet hoger wordt dan 3 meter en ongeveer 2,5 meter breed. De stam is buigzaam en bedekt met gegroefde schors. De takken zijn talrijk, buigzaam, klein en vaak hoekig. De bloei vindt plaats in april-mei, voordat het blad verschijnt. Hij draagt rechtopstaande katjes, die ofwel mannelijk ofwel vrouwelijk zijn; de twee geslachten komen op verschillende planten voor. Deze bloemen, zeer in trek bij bijen, zijn minuscuul en gegroepeerd in kleine, pluizige, geelgroene katjes. Het blad is bladverliezend en bestaat uit kleine blaadjes van maximaal 4 cm lang. Ze zijn elliptisch, fijn getand, puntig, ruw, gerimpeld en aan de bovenkant dofgroen, terwijl de onderkant witachtig is. In het najaar verkleuren deze bladeren geel voordat ze afvallen.

De geoorde wilg is een uitstekende kandidaat voor de inrichting van de oevers van een beekje of de rand van een vijver, op niet-kalkhoudende grond. Hij past ook goed in af en toe drassige grond, in een tuin waar ruimte is voor de natuur. De geoorde wilg is perfect winterhard. Snoei hem elk jaar na de bloei om hem te stimuleren om voller te worden en veel bloeiende takken te produceren. Je kunt hem solitair plaatsen, in een vrijgroeiende haag of op de achtergrond van een border, altijd in voldoende vochtige tot natte grond, samen met bijvoorbeeld kransbladige hulst, een kornoelje 'Cardinal' of bosbessen, die van dezelfde omstandigheden houden.

Eigenschappen:

Net als alle wilgen bevat deze soort in zijn schors een stof die verwant is aan aspirine. De plant is zeer nectar- en stuifmeelrijk: bijen die hem bezoeken produceren een honing met een goudgele kleur, getint met groen, die bij veroudering amberkleurige tot beige reflecties krijgt. De smaak is zoet, zowel bloemig als licht houtachtig. Deze honing is relatief zeldzaam en wordt vooral in het westen van ons land geproduceerd. Het blad werd vroeger gebruikt als voer voor geiten.