Rhododendron mollis Viscosa - Bladverliezende azalea

De Rhododendron of Azalea mollis Viscosa is een bladverliezende heester voor halfschaduw en zure (heide)grond, die interessant is vanwege zijn winterhardheid, zijn voorjaarsbloei met witte bloemen, even delicaat als heerlijk geurend, en zijn vlammende herfstkleuren. Met een mooi opgaande groeiwijze, heeft hij vaak kleverige bladeren aan de onderkant, wat hem de naam 'Viscosa' heeft opgeleverd. Te weinig bekend en gebruikt, zijn bladverliezende azalea's planten voor niet-kalkhoudende grond die oneindig sierlijk zijn en over vele kwaliteiten beschikken. Ontdek ze gerust in de tuin of in een grote pot op het terras!

De Rhododendron x knapHill 'Viscosa' stamt af van de Rhododendron molle, de ouder van de meeste bladverliezende azalea's die in tuinen worden gekweekt. Het is een heester uit de heidefamilie (Ericaceae), oorspronkelijk afkomstig uit Centraal- en Oost-China. Het is een heester met een vrij langzame groei. In zijn jonge jaren heeft hij een wat losse vorm, maar na verloop van tijd wordt de struik voller, wat de plant een bossige en opgaande uitstraling geeft. Volgroeid zal deze azalea ongeveer 1,50 m hoog worden met een breedte van 1 m. Uiteindelijk, onder optimale groeiomstandigheden, kan de struik een hoogte van 2 m en een breedte van 1,20 m bereiken. De bloei vindt plaats in april-mei, vroeger of later afhankelijk van het klimaat, tegelijk met het verschijnen van de jonge bladeren aan de twijgen. De bloemen hebben een lelievorm en staan in eindstandige trossen bijeen. Ze zijn zuiverwit van kleur, versierd met 5 lange, roze en gebogen meeldraden. Aan het eind van de dag verspreiden ze een kruidige geur. Het blad is bladverliezend in de winter en bestaat uit enkelvoudige, ovaal-lancetvormige bladeren met een gave rand, die afwisselend aan de twijgen staan. Ze zijn 5 tot 10 centimeter lang en hun donkergroene tint in de zomer verkleurt naar oranje en felrood in oktober, voordat ze afvallen. Rhododendrons ontwikkelen een oppervlakkig wortelstelsel dat nooit uit mag drogen, maar ze hebben een hekel aan stilstaand vocht, wat verstikking veroorzaakt.

De bladverliezende Chinese azalea's stellen minder eisen dan de groenblijvende Japanse azalea's: ze zijn goed winterhard en verdragen zonnigere standplaatsen beter, en zelfs af en toe droge grond, afhankelijk van de hybride. Desalniettemin geven ze het beste van zichzelf in een koel klimaat met duidelijke winters, geplant in een humusrijke en vruchtbare grond zonder actieve kalk. Het zijn prachtige heesters voor in de border, met een zeer natuurlijke groeiwijze en twee keer per jaar zeer aantrekkelijk. Ze combineren prachtig met Japanse esdoorns, die ook van uiterlijk veranderen per seizoen, en met Japanse camelia's of hun sierlijke neven met vaak geurende najaarsbloei, de C. sasanqua-hybriden. Je kunt ze ook in een grote pot kweken, mits zorgvuldig gekozen, met een geschikt substraat en bij voorkeur gietwater zonder kalk. De onmiskenbare schoonheid van bladverliezende azalea's verdient wel wat aanpassingen om de omstandigheden te creëren waar ze zo van houden.