Polygala myrtifolia - Vleugeltjesbloem

De Polygala myrtifolia, ook wel mirtebladpolygala genoemd, is zonder twijfel de meest aangeplante struikvormige Polygala-soort in onze tuinen, in zeer zachte klimaten, maar ook op onze terrassen. Zijn populariteit dankt hij aan zijn gemakkelijke teelt, zijn robuustheid, maar ook aan zijn opmerkelijke bloeirijkheid. Zijn groenblijvende vegetatie is licht maar dicht, bossig en mooi afgerond. In opeenvolgende golven produceert hij prachtige trossen met kleine, tweekleurige erwtbloemen, wit en paarsroze, soms het hele jaar door. Een struik die in alle opzichten aangenaam is, onmisbaar in een mild klimaat en aan de kust.

De mirtebladpolygala is een groenblijvende struikplant uit de grote Polygalaceae-familie, oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Afrika. Zijn natuurlijke milieu, zeer gevarieerd, bestaat uit verschillende soorten open gebieden, zoals heide, kliffen, duinmassieven, bosjes en zelfs langs beekjes. Hij vormt een mooie struik van 2 meter in alle richtingen binnen 3 tot 4 jaar. Hoewel zijn groei snel is, is zijn levensduur beperkt. Deze polygala, zoals veel andere, zorgt voor zijn voortbestaan door zich uit te zaaien, soms overvloedig, op de meest onverwachte plekken in de tuin, bij gunstig klimaat en bodem. Zijn bloei is zeer levendig en duurt ongeveer 10 maanden, van april-mei tot in het najaar. De bloemen, verzameld in eindstandige trossen, zijn vlinderbloemig zoals die van de vlinderbloemenfamilie; ze bestaan uit 2 gevleugelde, paarsroze kelkbladen en een witgroenachtig onderste kroonblad dat sterk paars getint is. De meeldraden steken uit de bloem en vormen een pluimpje in dezelfde tint. Het loof is groenblijvend, de twijgen groen of purperachtig. De kleine bladeren zijn rond tot ovaal, puntig aan het uiteinde, van een zacht, mat groen dat soms purper getint is, 2 tot 3 cm lang, met een duidelijker middennerf. De vrucht is een klein, gevleugeld doosvruchtje, soms moeilijk te vinden aan de struik.

Deze polygala vindt zijn plaats in kleine hagen, borders met mediterrane struiken, in rotstuinen, in een niet te koud klimaat, in gezelschap van Melaleuca, Leptospermum, Medicago arborea, groenblijvende ceanothus, abelia's en escallonia's. Hij is winterhard tot -5°C, in goed gedraineerde grond. Op andere plekken kan hij grote potten opfleuren die in de winter vorstvrij worden overwinterd. Hij stelt tevreden met een gewone maar zeer goed doorlatende bodem en een zonnige standplaats. Hij is bij uitstek geschikt voor kusttuinen, omdat hij zeer tolerant blijkt te zijn voor harde wind en voor het zoutgehalte van de bodem en de lucht.