Myrtus communis Variegata - Bonte mirte

De Myrtus communis 'Variegata' is een variëteit van de gewone mirte die bijzonder interessant is vanwege zijn geurende, wintergroene blad dat bontgekleurd is met crèmewit geel, wat het erg licht maakt. Wat betreft bloei, vruchtdracht en kweekeisen lijkt hij in alle opzichten op de donkergroene mirte uit de mediterrane macchia. Deze struik bloeit midden in de zomer en stippelt zijn vegetatie met een veelheid aan kleine witte bloemen met uitstekende meeldraden, licht als sneeuwvlokken. Matig winterhard, is deze variëteit perfect om de structuur van een droge tuin te creëren, zowel als haag als in een heesterborder. In koude streken wordt hij in kuip gekweekt als een oranjerieplant.

De Myrtus communis 'Variegata' is een plant uit de mirtefamilie (Myrtaceae). Het is een bonte mutant van de Gewone mirte die in het wild voorkomt aan de rand van eiken- of dennenbossen, in rotsachtige garrigue en macchia, van het hele Middellandse Zeegebied tot in Libanon. Het is een struik met een langzame groei, van nature bossig en vol van vorm. Hij bereikt een hoogte van 1,50 m tot 1,75 m, soms meer, bij een diameter van 1 m tot 1,50 m. De bladeren, ovaal met een spitse punt, zijn opmerkelijk aromatisch. Er wordt een veelgebruikte etherische olie uit gewonnen voor parfumerie en aromatherapie. Ze zijn glanzend aan beide zijden en vertonen een lichtgroene kleur met een crèmewit gele rand. De struik bloeit royaal, van juli tot september, wat verrassend is voor een plant uit een droog klimaat. De kleine witte bloemen met 5 bloemblaadjes, 1 cm breed, enkelvoudig, openen zich met een brede bundel uitstekende meeldraden; ze verschijnen in de bladoksel, op de scheuten van het lopende jaar. In het najaar worden ze gevolgd door de vorming van kleine, ovale en vlezige vruchten, berijpt, blauwachtig zwart, die in de keuken of voor de bereiding van likeuren worden gebruikt.

Lichter dan buxus, vrij van ziekten, getooid met duizend lieflijke kleine bloemen in de zomer, geurend – de Myrtus communis 'Variegata' zou ongetwijfeld vaker gebruikt worden in kleine, gesnoeide of losse hagen, en in vormsnoei, als hij wat winterharder was. Hij geeft de voorkeur aan halfschaduw en licht zure grond, verdraagt lange droogte eenmaal goed geworteld en vraagt geen bijzondere verzorging. De mirte verdraagt snoei zeer goed, in april of oktober, wat de bloei niet in gevaar brengt. Als een strenge winter zijn vegetatie verbrandt, kan hij vanuit de wortelstok weer uitlopen. Je kunt hem combineren met dwerggranaatappels of bloeiende granaatappels, agapanthus, boomachtige alsem, struikachtige salies (microphylla), in een kleurrijke patroonbeplanting of een klein mediterraan geïnspireerd perk. Hij is gemakkelijk te kweken in een grote kuip, bijvoorbeeld samen met een Acacia retinodes (vier-seizoenen mimosa). In een haag, aan de rand van een bosje of onderbegroeiing, voegt hij zich bij de Mexicaanse oranjebloesem, de Cistus laurifolius (een grote, winterharde cistus tot -15°C), de smalbladige filaree of de Rhamnus alaternus 'Argenteovariegata'.